אַלץ, וואׇס פאַרביי, ווערט ניט פאַרביי אויף אייביק,

און טאׇמער יאׇ איז דאׇס דען טאַקע אַלץ?

בעת ליים ווערט לייב, צי לייב ווערט גרוי און ליימיק

שוועבט איבער וועלט אַ פרייד, צי שווערע שטיקעניש אין האַלדז...

פאַרבלייב, פאַרבלייב – עס זשומען קלאׇר די שטערן,

פאַרביי, פאַרביי – באַוויינט זיך טיף דאׇס האַרץ,

נאׇר צווישן לעצטן אומגאַנג און דעם שטאׇלצן גאַנג פון ווערן

שוועבט שעמעוודיקע תפילה שיינענדיק נאׇך אַלץ

bialik - REYSHIS DOVOR

bialik - REYSHIS DOVOR

Shared via AddThis

AUDIO@VIDEO

AUDIO@VIDEO

Posted using ShareThis

דער בוים

פון וואס, פון וואס
אזוי פארעקשנט
עס שווייגט
דער בוים,
דער אלטער מקשן?

בלויז קוים א שארך
מיט צווייגן. קוים
א וואונק, א האלבן
מיט דער קרוין.

אזוי פיל לעבנס
אפגעשוויגן
און מיט זיין שווייגן
מאנט ער פארט

מע זאל דערקלערן,
ווערן קליגער
פארוואס ר'טוט שטייגן
אויף איין ארט.

און ס'דאכט, אז ער נאר
קאן די תשובה,
מיט וועלכער מענטשן
הייצן הרובעס.

דערפאר, דערפאר
אזוי פארמשכונט
עס שווייגט
דער בוים,
דער אלטער עקשן.




י

בענק אהיים און האס דיין היימלאנד?

• May. 28th, 2009 at 5:14 PM

ניט סע בענקט זיך,
ניט סע האסט זיך,
וויגלאנד -- צעראבירט, פארסטרויעט,
היימלאנד, היימלאנד -- ווייט און נאענט,
טראגסטו ווארצלען
טיף אין הארצן.

קיין פארביטערטקייט ניט נויעט,
בלויז דער אייביק
שארפער ווייטיק
איבער ברעקעלעך און חורבות
שניידט זיך איין מיט ליכט
מיט שווארצן,

נאר דער שמייכל דויערט, דויערט
איבער וויגלאנד'ס שטאלצע קורוועס,
איבער היימלאנד'ס קלוגע שוטים,
אויף די שליאכן שטארק פארקויטיקט
קרומער שמייכל -- גלייכער שכל
פול מיט מיטלייד
טרויערט.


י

דו קוקסט אַרויס אין דרויסן

און זעסט אַ פייג

און זעסט ווי ביימער גרויסע

בילדן אַ שטייג

פאַר זיך אַליין און אפשר

פאַר דיר אַליין

וואו קיינער זאׇל ניט הערן

דיין שטיל געוויין

ווייל אַלץ און אַלע לויפן

אַוועק פון שטייג

בעת מיטן בליק דו קלעטערסט

פון צווייג צו צווייג

און קיינער קער ניט וויסן

פון דיין באַגער

אַז אין דיין שטאַם זאׇל פליסן

אַ נייער שער

אַז אויך די ביימער זאׇלן

אַ טענצל גיין

איבער די בערג און טאׇלן

און שטיין און ביין

קוים רירן זיך די גרויסע

מיט קרוין, מיט צווייג

דו קוקסט אַרויס אין דרויסן

און זעסט אַ פייג

--

-

ווי זעט אויס אַ ליד

פון דעם נייעם יאׇרטויזנט

אַ מאַסקולינער אַנדרוגינוס

אין ווייבערשע הויזן

אַ האַפטיקער שטאַמל

וואׇס וויגט זיך און הוידלט זיך

אַ פיל־שטאׇקיק וויגוואַמל

וואו ווילדקייטן הויזן זיך

באַנאַנד און צוזאַמען

מיט ריחות מיט היימישע

געקניפּט ווי בצוואַנג

מיט פאַרלאַנגען בהמישע.

ווי קלינגט דאׇס אַ ליד

פונעם נייעם יאׇרטויזנט

אַן עלנטער אׇפּהילך

פון נעכטיקע ברויזן

בעת איינזאַם־אינאיינעםצוזא

אויף וועלטישע רחבותן

ווערן מורעשקעס איכותן

פאַרוואַנדלט אין כמותן

און קוים אַ געוויין

איז דער וועלט

אַ געלעכטער

אַ יאׇמער, אַ קלאׇג

דער עולם

פארשוועכט אים

ווי זעט אויס אַ ליד

ווען די צייטן זיך בייטן

און פאַרטראׇגן די נאׇנטשאַפט

צוריק צו די ווייטן

כלומרשט גרינגער

ס'איז שוין געוואׇרן גרינגער

און סע דאַכט –

אַז איצטער בלויז

צען, עלעף מאׇל אַ טאׇג

פון דיר איך טראַכט.

ניט מער ווי איין מאׇל

יעדע שעה,

בעת איך בין וואַך.

און ווען איך שלאׇף,

דאַן בין איך ערשט

מיט דיר גאׇר וואַך.

אינגאַנצן

בלויז מיט דיר –

די גאַנצע נאַכט.

דערנאׇך, אויף מאׇרגן

הייבט זיך אׇן

די זעלבע זאַך –

אינגאַנצן

צען, צי עלעף מאׇל

ווער איך פאַרטראַכט.

און כ'ווייס ניט,

וואׇס איז בעסער

טאׇג, צי נאַכט?

מיין הארץ –

אַ שאַרפער מעסער

אויף דער וואַך...

ס'איז שוין געוואׇרן גרינגער...

נאׇר איינס מיר דאַכט –

סיי ווען איך שלאׇף,

סיי ווען כ'פאַרבלייב

גאׇר אויף,

עס ברויזט אין מיר,

מיך אויסצודרייען מאַכט –

דיין וואׇר, דיין קול, דיין גוף

אויטאׇפאׇרטרעט

Mar. 6th, 2009 at 11:16 PM

פיל גראַציעזער אינעווייניק, ווי פון דרויסן.
פיל נאַרישער ווי עמיצן עס דאַכט,
אַמאׇל אין אונטערוועש, אַמאׇל אין הויזן
און זעלטן ווען בפירוש אויף דער וואַך.

און גרייט צומאׇל מיט ווילדע חיות הויזן,
צומאׇל מיט אַנדערע נפשות זאַלבע אַכט,
אַבי מע זאׇל אים לאׇזן גראַמען לויזע
אויסלייזן פון צעדולטן טאׇג־און־נאַכט.

און וואַך ווען אַלע שלומערן פאַרכוסהט,
און ניכטערלעך פאַרדרעמלט ווען סע דאַכט,
אַז מיטן אויפשטייג נייעם פון יאׇרטויזנט
זיין וועלט אַיעדן טאׇג אויפסניי זי קראַכט.

און טאׇמער שרייט ווער: "נייע ווינטן ברויזן!
עס ווערט אַ וואׇר אַ נייע דאׇ געמאַכט!"
איז ער ניט גרייט די בשורהלע אַנטשפּויזן
און לייגט אויף יענעם שרייער ווייניק אַכט...

מגושמדיק, נאׇר ניט פון אינעווייניק,
און גאׇרניט אַזוי קלוג,

ווי ס'וואׇלט זיך אים געוואׇלט
דאׇך בלייבט ער מיט זיין אומרו –

רואיק אייניק
און זאַמלט ווייטער
פון דער שקיעה
הויפנס גאׇלד.

שפּראַכן און מענטשן

--

שפּראַכן שטאַרבן ניט,

מענטשן שטאַרבן אויס...

מענטשלעכקייטן שטערבלעכע

פאַרגעסן פון פאַרויס,

אַז שפּראַכן שטאַרבן – ניט,

בעת זיי, זיי – שטאַרבן אׇפּ.

ווערטער גייען ניט לאיבוד,

ווערטן קומען אׇפּ

דער וועלט וואׇס קוים

זי זשיפּעט,

מיט דער פּוטער אַראׇפּ...

מענטשן,

הערט זיך־צו צו שפּראַכן

מיט האַרץ

מיט חוש

מיט קאׇפּ.

ענטפער, הארץ מיינס

---

ווען דער גרויסער ווייטאׇג
ווערט
,ווייטאׇגדיקער
,שאַרפער
וואׇס זשע, זאׇל מען
?דענצמאׇל טאׇן
,מיין האַרץ
...גיב עצה, וואַרט ניש

זיך וואַרפן גלייך
אַראׇפּ פון באַרג
,פונעם באַרג דעם העכסטן
די גאׇרע טיפקייט
פונעם תהום
מיט זיך אַליין
?אויסמעסטן

צי אפשר גאׇר, זיך נעמען קלאׇר
,ווידער ווייטער שפּאַנען
נעמען אין די הענט די פיס
,און קלעטערן ביז וואַנען
ס'וואַקסן ווידער־אויף
ביי דיר
?פליגל שפּאׇגל־נייע

,ענטפער, האַרץ מיינס
,ענטפער מיר
מיין וועגווייזער
.געטרייער

ווידער שניי

-

ס'איז מסתמא שניי,

דער פרישער, נייער

ס'איז מסתמא

ווייכקייט

פון זיין פאַלן

ווי דערמאׇנונג

וועגן ווייסער,

יונגער כלה

וואׇס מיט פרייד

פילט־אׇן דיך

אין־לשער

און די לופט

איז ווייך און צאַרט,

און ס'דאַכט זיך

ס'איז אַ וועלט

אַ יום־טובדיקע, נייע

ביז די וויוגע

זיך צעשפּילט,

צעלאַכט זיך

און די פרייד

פאַרקאׇוועט

זיך פארטייעט

דו זאגסט איך זאל פארגעסן

דו זאׇגסט איך זאׇל פאַרגעסן...

פאַרגעסן זיך אַליין,

דיין ערדישן געלעכטער,

דיין הימלישן געוויין?

דו זאׇגסט איך זאׇל פאַרמעקן,

פאַרקלעמען שטייף די ציין,

פאַרווישן אַלע שטעגן,

פאַרשטשעמען שטיין און ביין...

ווי קאׇן איך און ווי מעג איך

פאַרגעסן דיך אין זיך?

פון קלעמעניש צעפרעסן,

געדענקשאַפט ווערט מיין פליכט,

מיין דאׇרשטיקע עשירות,

מיין אייביק וואׇרע ליכט,

פון סאַמע זלידנע קרירות

פון אַל דאׇס בייז פאַרהיט.

דו גלייבסט איך וועל פאַרגעסן,

נאׇר איך פאַרגעס אַלץ ניט

די הימלישע אַדרעסן,

דאׇס ערדישע געוויכט.

און דו האָסט גאָר געמיינט

און דו האָסט גאָר געמיינט

אַז דאָס איז בלויז אַ חלום

אַ ווילדער טרוים מיט וועלכן

ווערסט ניט זאַט

אַ טרוים וואָס העלפט

אַנטלויפן פון בהלה

פון טעגלעכן געיעג

נאָך מינדסטטן, נודנעם פּרט

וואָס האָט ניט קיין שום ווערט

קיין טעם, אפילו ניט קיין פנים

און דו האָסט גאָר געמיינט

אַז דאָס איז גלאַט

אַ גלעט פון אַ געדאנק

וואָס וויל אַנטלויפן

פון די האַרבע כללים

אין זוניקער פאַרטרוימטקייט

אַקוראַט

ווען אַלע וועגן

זענען שוין פאַריאָמערט

אין מאָנאָטאָנעם שטויב פון נע ונד

און דו האָסט שוין געמיינט...

נאָר שאַט, נאָר, שאַט

אָ, ניט אומזיסט

האָסטו געלעכצט

נאָך אירע אָרעמס

צו אירע צאַרטע לאַסקעס

האָסט

געגאַרט

דער טרוים ווערט דאַן די וואׇר

פאַרגעסנדיק דיין נאׇמען

פאַרוואַנדלסט זיך אין ווינט

וואׇס נעמט זיך אׇן מיט האַרץ

און ווייעט אׇן אַ סוף

גלייך ניט געקענט וואׇלט אׇן אים

די וועלט באַשטיין איר קאׇך

ווי פריער קלאׇר און קראַנט

און דו האׇסט גאׇר געמיינט,

געקלערט, געוואויגן ספקות

נאׇר אׇט איז זי לעם דיר

באַשיידן און געוואַגט

און גרייט מיט דיר צו טיילן

איר אומגעהייער דבקות

מיט יעדן זילב,

מיט יעדן פּרט

גענוי

און אַקוראַט

דאׇס בוך עלאַברעק: לידער פון נייעם יאָרטויזנט
האׇט דאׇס יאׇר, 2008, געוואונען די הירש און דאׇראַ ראׇזענפעלד פּרעמיע
פאַר יידישער ליטעראַטור
פון דער י. י. סגל־פּרייז פונדאַציע
ביי דער יידישער פאׇלקס־ביבליאׇטעק אין מאׇנטרעאׇל

---

צו באשטעלן

וועגן דעם "ירושלימער אלמאנאך"

א שטיקל רעצענזיע וועגן דעם נייעם באנד

אינהאלט

ווידמונג

יוסף קערלער (2000-1918) / לידער צו אַניען

שער א: בענקשאַפט

יאָסל בירשטיין (2003-1920) / דריי קליינע מעשיות

מעינקע קאַץ (1991-1906) / “צו אַ פלאַטערל” און אַנדערע לידער

הירש רעלעס (2004-1913) / ווי אַ דונער פון העלן הימל (דערציילונג)

די לידער פון לייבו לעווין (1984-1913) /פון איציק גאָטעסמאַן (ניו־יאָרק)

שער ב: קיום – נייע ווערק

רבקה באַסמאַן-בן־חיים (הרצליה) / “כ’האָב ווידער געלאָזט אויף אַ באַנק אַ בלימל”

אלכסנדר שפּיגלבלאַט (פּתח תקווה) / דורך די שפּאַרונעס פון חלום (לידער)

מרים האָפמאַן (ניו־יאָרק) / די לודמירער מויד (פּיעסע)

חייקע־ברוריה וויגאַנד (לאָנדאָן) / אומרואיקע פּאָעזיע (לידער)

באָריס קאָטלערמאַן (עופרים) / קוידערוועלש (גראָטעסק נאָוועלע)

משה לעמסטער (בת־ים) / “דאָס גלות־גלעקל” און אַנדערע לידער

צבי אייזנמאַן (קיבוץ אלונים) / דער מענטשן־בוים (דערציילונג)

גרוניאַ סלוצקי־קאַהאַן (מאָנטרעאָל) / “ווער ביסטו?” (לידער)

יוסף בורג (טשערנאָוויץ) / צווישן קאָסעוו און קיטעוו

מענדי קאהן (תל אביב) / “איך בין אַ פרוכט…” (לידער)

ה.ד. מעינקעס (ווילנע) / “דער משומד פון קלושאַן” און “השגחה־פּרטית” (צוויי דערציילונגען)

ישראל נעקראַסאָוו (פּעטערבורג) / פרילינג (לידער)

וועלוול טשערנין (כפר אלדד) / “אַ בריוו קיין אייראָפּע” (פּאָעמע) און אַנדערע לידער

טאָמאַס סאָקסבערגער (ווין) / דע־האַנס ליד

רות לעווין (ירושלים) / אַטלאַנטידיש (לידער)

לייבל באָטוויניק (נתניה) / נאַציאָנאַלער רייניקונג־טאָג

טרוים קאַץ־הענדלער (ניו־יאָרק) / אונדזער גאַסן־גאַנג (לידער)

דמיטרי יאַקירעוויטש (ירושלים) / “מיכאָלסעס טרערן” (לידער)

באָריס קאַרלאָוו (בלומינגטאָן) / “יידישע שטיבער אָן יידן” און אַנדערע לידער

שער ג: געדענקשאַפט

מוסיע לאַנדאַו (תל אביב) /די וואָס האָבן אונדז געלערנט דעם אלף־בית און נאָך מער...

אברהם ברומבערג ע”ה / עפּיזאָדן פון מיין סאָציאַליסטישער קינדהייט

מישע לעוו (רחובות) / יידן אין דער צווייטער וועלט־מלחמה

שער ד: אין יידישן וואָרט: נייע איבערזעצונגען

בערנאַרד מעלאַמוד / דער יידישער פויגל (פון ענגליש: מרים האָפמאַן)

אתגר קרת / דריי דערציילונגען (פון עברית: וועלוול טשערנין)

דמיטרי קימעלפעלד (ירושלים) / זינגלידער (פון רוסיש: וועלוול טשערנין)

רועי חן (תל אביב) / די פּאָסט־מאַרקע (פון עברית: רות לעווין)

לעאָניד דאַיען (לואיוויל, קענטאָקי) / בטחון (פון רוסיש: שרה זינגער)

שער ה: באַמערקט, געפונען, פאַרצייכנט

אברהם גרינבאַום (ירושלים) / מיכל גאָרדאָן און זיין “געשיכטע פון רוססלאַנד”

משה לעמסטער / סאָניע זאַנדרונסקי דער בדחן פון ביאַליסטאָק

וואַסילי שטשעדרין (באָסטאָן) / דער בויער צווישן חורבות: דער בראשית פון סאָוועטישן יידישן טעאַטער און די קורצע פּיעסע פון שלמה מיכאָעלס

דוב־בער קערלער (בלומינגטאָן) / עטלעכע באַמערקונגען פונעם איבערזעצער

שלמה מיכאָעלס / דער בויער. פּיעסע

דיעגאָ ראָטמאַן (ירושלים) / דער יידישפּיל־טעאַטער: צווישן אויפלעבונג און געשטאַלטיקונג פון עבר

שער ו : געשטאַלטן און גורלות

משה קיאַק (בוענאָס איירעס) /זיגמונד פרויד און דער האַלסמאַן־פּראָצעס

קאַטערינאַ טשאַפּקאָוואַ (פּראָג) /קאַפקאַ און דער יידישער טעאַטער: מזרח־אייראָפּעאישע יידנטום אין די אויגן פון פּראָגער יידן

אלכסנדר שפּיגלבלאַט (פּתח תקווה) /אין וועלפישן יאָרהונדערט: דוד האָפשטיין און אָסיפּ מאַנדעלשטאַם

שאַרונאַס ליעקיס (ווילנע) / זלמן רייזענס גורל און די ווילנער פּאָליטישע ענדערונגען

ישראל לעמפּערט (ווילנע) / אַ קאַטעדרע פאַר יידישער פילאָלאָגיע אין ירושלים ד’ליטא

לייזער לובאַרסקי (תל אביב) / דאָס מסירות־נפש פון דוב גאַפּאָנאָוו

יחיאל שיינטוך (ירושלים) / פּראָפ’ שמואל ווערסעס איז געוואָרן בן־תשעים

שער ז: לשון, סטיל, פאָרעם

יצחק לודען (תל אביב) / אַ ביסעלע באַשיידנקייט וואָלט ניט געשאַט

הירשע־דוד קאַץ (ווילנע) / ווערטער וועגן ווערטער

גלעד צוקערמאַן (בריסביין) / פאַרמאַסקירטע אַנטלייאונג: יידישע לעקסישע השפּעה אויף עברית

ערב־ווינטער סקרוך

ס'איז געוואָרן קאַלט

אין מיטן דרינען

בייזע ווינטן, רעגנס,

כמורנע טעג

און פון זומערדיקע גליקן

לעצטע טראָפּנס רינען

אַלע כלומרשט באַלד אינגאַנצן

שוין אַוועק

ס'איז געוואָרן קאַלט

און שטאַרק אומהיימלעך דרינען

אין דיין אייגן היים

געפינסט זיך ניט קיין אָרט

און פון אָוונט שפּעטן

ביז אין פרי באַגינען

קאָנסט ניט אָנטאַפּן

דאָס איינציק רעכטע וואָרט

ס'לויפן נאָכאַנאַנד שוין

טעג און וואָכן

גיך און נודנע

לאַנגווייליק און שנעל

נאָך אַ נס: דאָס האַרץ

איז ניט צעבראָכן,

כאָטש פון בענקשאַפט

שיער צעשפאָלטן

ס'דופקט

שווער

ס'איז געוואָרן קאַלט...

און פאָרט, די ווינטן בייזע

וועלן מוזן סוף־כל־סוף

אַוועק

און די טעג די כמורנע

וועלן לאַנגזאַם, איינזאַם

אָפּטאָן זיך צו גאָר אַן אַנדער,

ווייטן עק

?טאׇ וואׇס זשע, פרעגט זיך, וועט

---

,ניט די מוזיק וועט ראַטעווען די וועלט
.ווייל זי, מוזיק, קאׇן אויך באַגריסן קרעמאַטאׇריעס רויכן
,ניט די פּאׇעזיע וועט ראַטעווען די וועלט
.ווייל יענע קאׇן, חלילה, אויך אויפוועקן צו רציחה
,ניט די געדאַנקען הויכע
ניט דער אינסטיקט
...וואׇס טרייבט אונדז ווייטער קריכן

?טאׇ וואׇס זשע, פרעגט זיך, וועט

די נאׇנטשאַפט, וואׇס פאַרבעט
דאׇס אינעווייניקסטע
.בשלום זיין מיט גרויסן דרויסן
,די שרעקלעך שטאַרקע נאׇנטשאַפט
וואׇס גאׇרניט זיך אַליין איז זי כסדר אויסן
,אַן אייביקייט
... פון אינדערפרי ביז אינדערשפּעט

,דאׇס וועט אפּנים ראַטעווען די וועלט
.איר פולע פּראַכט אויפהיטן און אַנטבלויזן

נאׇענטשאַפט

ווען די נאׇנטשאַפט ווערט טיפער פונעם דנאׇ
מישן זיך צונויף רעגנבויגנס פאַרבן
און קיין פרעמדקייט מער שוין ניטאׇ, ניטאׇ
בעת פון זאַנגען זאַטע ווערן רייפע גאַרבן

און אַיעטוויד זאַנג פילט דיך אׇן מיט ליכט
און אַיעטוויד גאַרב מאַכט דיין דעכען מונטער
און צו אַל־די רוחות פאַרשווינדט דיין גלייכגעוויכט
ווען דער טיפקייט פון דער נאׇנטשאַפט גיסט זיך אונטער

Серебрякова Зинаида Евгеньевна Жатва

גם זו לטובה

-

אויף אַ שיפל, וואַך, ביינאַכט,
אין סאַמע מיט פון טיפן טייך,
איינער אַליין, פאַרגלייבט אין שיין,
אין די פאַלדן פון שטילער שפּראַך
און פונדערווייטנס גרייכט אַהער
אַ זיפץ אַ פאַרשטומטער,
אַ קרעכץ, ניט מער...

בלויז די וואַסערן רונד אַרום
ברענגען־מיט מיט זיך די רו
ברכהדיק רייפע, טפו־טפו־טפו,
ברעכעדיק שטייפע און בויגזאַמע רו.
באַלד פאַרשלינגען זיי אׇן אַ שטער
בלוטיקן זיפץ מיט
בייזלעכן קרעכץ

גם זו לטובה
גם זו...
גם זו...
גם זו לטובה

ניט מער

Issachar Ber Ryback


כ'דאַרף דיך האׇבן זייער נייטיק לעבן זיך,
כאׇטש איך ווייס אַז לעבן מיר איז דיר ניט זיכער,
ווי ניט־זיכער איז דעם קלוגן אלף־בית
אויסצושטיין פאַרשטומטערהייט דעם בייזן וויכער.

כ'דאַרף כסדר נערן זיך פאַרגלייבט
אין דיין אייביק רייפן, אייביק פרישן אׇטעם,
נאׇר דאׇס ווערן דאׇ מיט מיר פאַרדרייט
קאׇן, חלילה, אויספאַלן אונדז ביידן באׇקאׇם.

ניין, ניט איך
און אויך ניט דו זענען צעדרייט,
נאׇר אוודאי ניט אין מיר
איז דיין באַשאַף געראׇטן...

טאׇ אפשר דווקא צוליב דעם
כ'בין גיריק, לאׇער, גרייט
שעפּן שפע ליכט
פון דיין פאַרשטומטן שאׇטן?..

אין בויך פון בוים

---

וואׇס טוט זיך דאׇרט
?אין בויך פון בוים
,אַ סקרוך פון בוי
?פון ווידערבוי
אַ ברויז
?פון בוימלדיקע זאַפטן

,אין בויך פון בוים
?וואׇס קומט דאׇרט פאׇר
?אַ ברום פון בער
פון שור־הבר
,אַ שטילער טרוים
?וואׇס זאַפּט איין קראַפטן

אַ שאׇרך פון הויך
?פון אויסגעדאַכטן

,וואׇס טוט זיך דאׇרט
וואׇס קומט דאׇרט פאׇר
אין רוים פון בויך
,אין בויך פון בוים
וואׇס לאׇזט זיך
?..טאַפּן, גלעטן, אַכטן

---

W.E. Hill, 1915







דעם פופציקסטן זעקסטן מערץ

דו פילסט שוין אין די ביינער
אַז יינגער וועסט ניט ווערן
מיט דיר צוזאַמען שטיינער
קייקלען זיך און יערן

און לייגן זיך אַנידער
צופוסנס ביימער שטאָלצע
נאָר דו נעמסט שפּאַנען ווידער
דאַנק־גאָט, ניט אויף קיין שטאָלצן

און אין די פּיאַטעס בריט דיך
אַ יונגער וואַנדער־פייער
באַרוישט פון רייפע לידער
אויף ברייטע שליאַכן פרייע

באַזוניקט און באַרעגנט
מיט מזל און מיט ברכה
דערפילסטו אין די ביינער
וועסט נאָך אַ וועלט פאַרקאָכן

האַרץ־ווייטאָג

-

ס'קלאַפּט דאָס האַרץ גלייך ווי ס'וואָלט זיך געריסן אין דרויסן
פון דער שמאָלינקער שטייג פון דיין קליינינקער וועלט
און דאָס האַסטיקע קלאַפּן, דיין אומרו דיין גרויסער
מאָנען און טאָרען: וואס פעלט דיר? וואָס פעלט?..

עס פאַרפעלט דיר שוין אָטעם, די שטערן – פאַרזשמורעט
קוקן־אָן קוים מיט ביטול ווי דו האָסט זיך פאַרפעלט,
ניט דערענדיקטע בלייבט אין די לונגען די שורה,
וואָס געזאָלט האָט צעפּויקן דיין ליבשאַפט צעקוועלט...