אורבאַנישקייט

-

געוואָלט זינגען לידער אורבאַנישע
אַזעלעכע פאַרבויטע און באַראַבאַנישע
אַזעלעכע פאַרגרויטע און באַטראָטענע
אין אַספאַלט און וויטרינעס איינגעקנאָטענע

געוואָלט שאַפן פערזן ריין שטאָטישע
פעסט פאַרפּאַנצערט אין גראַמען כאַאָטישע
שאַרף צעווירעט אין זיגזאַגן בעטאָנענע
שטאַרק אין דראָטן־מאָטאָרן פאַרטאָנענע

נאָר אינמיטן דערינען: אַ ביימעלע
ווייט פאַרטריבן
פון וואַלד און פון פעלד, אַליין
וויסט פאַרבליבן
אינמיטן דער נאַרישקייט
פון באַרבאַריש געיעג

נאָך אורבאַנישקייט

געדענקשאַפט

-

אויסשטעלונג: בילדער פון פּוילישע יידן

די בענקשאַפט
,האָט פיל פּנימער
פיל פּנימער און בליקן
וואָס יעדערער קען יעדעמען
דערשטוינען און דערשטיקן
,נאָר דו
,דו זאַמלסט פּנימער
,היטסט זייער טאָן און ניגון
אַז ס'זאָל שוין קיינער
קיין מאָל מער
זיך ווידער ניט צעקריגן
.מיט געדענקשאַפט

איידער ויברך

-

דו זוכסט אַ בוים
מע זאָל אויף אים אויפהענגען
דיין סאַמע גרעסטן טרוים
נאָך דעם ווי דו וועסט מאַכן אַ ויברח
אין לאַנד פון אָפּגעדאַרטע צווייגן

דיין טרוים זאָל הוידען זיך
אויף יענעם בוים
און הוידען
און מעשה לא היה ולא נברא
זיך שפּיגלען אינעם אייביק לאַכנדיקן הודו
וואָס בלויז אויף כי־טוב
איז ער מסכים איינגיין

דעראויף זוכסטו אַ בוים
און וועסט אים זיכער נאָך געפינען
אין וואַלד, צי אויפן פעלד, צי אפשר אויפן באַרג
אַ בוים אַן עכטן און אַ פּרעכטיק גרינעם
אַ בוים וואָס איז אי הויך
אי שטאַרק

אַ בוים וואָס וועט אויך ווייטער זיין דערינען
מיט מאַמע־לשונדיקן ניגון רייך און וואַך
טיף אָנגעשפּאַרט אין זיידנס אַלטער עברי
אויך דורות־לאַנג נאָך דעם ווי דו מאַכסט
דיין ויברח

אויס זומער

-

זומער, זומער, – דו ווידער שטאַרבסט
און ווידער, איידער פאַלן זיך גיסן אָן מיט גאָלד די בלעטער
אַיעטווידער זאָל ווערן פאַר צווייג־און־שטאַם אַ גוטער בעטער
.בעת ווינטער־שנייען ווערן שוין פאַרגרייט אין סאַמע האַרץ פון האַרבסט

-

-

דער יידישער טשאַבאַן פון דאָראָהאָי

דער יידישער טשאַבאַן פון דאָראָהאָי
האָט אונדז געזאָגט: דער בורא, ברוך שמו,
האָט מיר באַשערט ניט ווייניק לאַנגע יאָרן
דורך וועלכע כ'האָב ניט ווייניק שאָף פאַרלאָרן
אויף גרינע פּאַשעס לעבן דאָראָהאָי.

אַ פלעמל אין די אויגן זיינע בלוי
האָט כלומרשט אויסגעאָטעמט "ברוך שמו"
און מ'האָט דערזען דורך שמייכל זיינעם קלאָרן,
אַז ביטער־גיך פאַרביי זיינען די יאָרן
און ס'פעלן גאָר ניט ווייניק שאָף אין דאָראָהאָי.

דאָס לעבן איז אַ פּאַשע, דער זכרון – שטרוי,
די יאָרן אויסגעלעבטע פאַרוואַנדלען זיך אין חלום
און ווען סע שלאָגט די שעה טאָ ווער וועט דאַן, פאַרטרויט,
שוין מאַכן ווי ס'געהער צו זיין נאָך מיר אַ מלא,
נאָך מיר, נאָך מיינע לעצטע שאָף, נאָך אונדזער דאָראָהאָי?

דער יידישער טשאַבאַן פאַרחלומט שטייט אַזוי
געזעגנט זיך מיט אונדז און ווינטשט אונדז: פאָרט לשלום
ער קאָן און וויל שוין מער ניט מאַכן קיין הבדלה
די גרינע פּאַשע ווערט באַלד טונקל־גרוי
אַלץ ווערט פאַרוואַנדלט אין אַ לאַנגן, לאַנגן חלום.

סיגעט, יוני 2007