טאָמער סטייען דיר די יאָרן

איבער בערג און איבער טאׇלן
לויפן, יאָגן זיך די יאָרן
און די אויסגעיינגטע כוחות
קוים זיי קלעקן נאָך. די מוחות
פון זכרונות אָנגעשוואָלן
און די טויבן וואָס זיי פליען
אַלץ אין פּאָרן
אַלץ אויף דרום
דעם סך־הכל אונטערציען
איבער וואַלד און פעלד אין קאָרן

שטרעק זשע אויס 

צו זיי דיין אָרעם

און צו זייער פליגל פאָכען
הייב אָן 

זינגען, זינגען, זינגען
איבער פעלדער, איבער וועלדער
בערג און טאָלן
טו זיי גריסן
טאָמער וועלן סטייען יאָרן 

דיין געזאַנג זאָל ווייטער פליסן

Post by AHEYM - The Archives of Historical and Ethnographic Yiddish Memories.

.זוכסט דעם דריטן. שוין צייט בענטשן מזומן

וואו איז ער, וואו, ער מוז דאָך צוריק קומען?י

ס'ברויט – ניט קיין מוציא – אַ גאַנצער לאַבן

צעשניטן. קרישקעס וואַרטן אויף אַ זיסן דאַוון

פון דריי פּאָר לעפצן ביים מזומן בענטשן.י

די שאָטנס ווערן לענגער אויף די ווענט שוין,י

דאָס פלייש פאַרענדיקט, וויין – שוין אויסגעטרונקען.י

וואו איז דער דריטער, וואָס האָט ערשט געזונגען

גלייך אָט־אָ־דאָ מיט אונדז, מיט אונדז צוזאַמען?י

וואו ביסטו, ליבער מענטש, וואו טוסט זיך זאַמען?י

מיר קוקן זיך אַרום נאָך דיר, מזומן בענטשן,י

קיין סימן ניט, אפילו צווישן פרעמדע מענטשן.י

נאָר קומען וועסט, דעראויף זאָל זיין אַ סימן

מיט דיר אינאיינעם, זאַלבעדריט – מזומן־בענטשנס הימען.י

פּאַראַזיט

דער איינגעביסענער פּאַראַזיט,
דער טרויער,
זיצט און ער פאָנפעט און זידט
דיר אַריין אין אויער
אַז ער איז דער שענצטער, 
דער עכטיקסטער גראַם
צום "דויער"...

האַק אים אַרויס, 
דעם כאַם,
דורך פענצטער
דורך טיר־און־טויער,
ער זאָל מער ניט וואַגן
טאָן זיך אַ ריר,
דער גרויער.

נעם אים אָן ביים קראַגן
און וואַרף אים העט ווייט,
דעם צעלייגער,
זאָל ער ביי יענע,
ביי אַנדערע לייט
דערווייזן זיין גבורה,
דער פּגר.

נאָר אויך ווען כשורה
בלייבסט פונדערווייטנס
און אַ דערפרייטער
ווערסט בלויז – אַ צושויער
גלייך ווי ס'וואָלט זיך שפּרייטן
אַ פרעמדס פון פאַרצייטנס
אַ מעשה שהיה

צי אפשר אינגאַנצן 
לא־היה;
ווער קאָן דאָס וויסן?

קומט ער דאַן ווידער צו־קריכן
ווי אַ פרישע פּאַרטיע וואַנצן
ווידעראַמאָל איז ער ניחא 
זיין פאָנפעניש
פאַר דיר אויסצוטאַנצן
און ס'העלפט ניט 
ס'פאַרהאַקן דעם טויער...

ווייל עמיץ געטאָן האָט פאַרפלאַנצן
דעם ביטערן זאָמען פון נאָגעניש
טיף אין דער רויערד
פון דיין חול און דיין מועד
און עס נויעט און נויעט און נויעט
און עס בריט און עס זידט
דער אומגעבעטענער פּאַראַזיט

טרויער

מיר שטאַמען פון אדם הראשון,

פון זיינעם פון ערשטיקן גאַנג

אויף וועג און אויף שטעג,

אויף בענק און אויף טישן

מיט זיינעם אורשפּרינגלעכן דראַנג.

דורך שקר מיט אמת, אינצווישן,

צום ווייטן און איינציקן ברעג –

אַהערצו־צו טוט ער דערשיסן

מיט ברכות פון אוראַלטע טעג.

און אין די שלייפן – ס'געוויסן

מיט פרייד און מיט אַנגסט

און מיט טרייסט

טוט יאָדערדיק קלאַפּן און שיסן:

– דו ווייסט,

ליבער ברודער, דו, ווייסט?

און ווידערקוליק טוסט גריסן:

– דו, ווייסט, טאַטע זיסער,

דו ווייסט!

און ווידער

באַגרייפסט

שוין אויף זיכער

מיט קרעפטיקן זבענג

ווי מיט פויסט אויף קלאַווישן:

מיר שטאַמען,

מיר שטאַמען

פון אדם הראשון!