.
די לעצטע וואָך פון זומער שוין שוואַנגערט שטאַרק מיט האַרבסט
די שניטצײַט טוט באַלד קומען מיט זונשײַן רויט געפאַרבט
מיט אויפוואַכונג צו מעשים יעטוועדן נײַעם טאָג
בעת שטעכיק ווינט דער כּעסן זיך ביטערלעך צעקלאָגט
און טעג וואַס ווערן קערצער פאַרגיכערן דעם גאַנג
דערוואַרעמדיק די הערצער מיט נאָכקלאַנג פון געזאַנג
פון ניסן ביז צו אדר יעטוועדע צײַט פון יאָר
האָט אונדז די וועלט געשנאָדערט, אַבי קיין ערגערס נאָר
.
כ'האָב געוואָלט אַ זינג טאָן
אַ העל ליכטיק געזאַנגל
נאָר וואו זאָל איך אַהין טאָן
די טונקלקייט פון מאַנגל
אין לויטער קלאָרע טענער
אין זויבער ריינע קלאַנגען
ביז ס'האָט צעהעלט זיך יענער
געזאַנגל פון געזאַנגען
צו דיר, מײַן שיינע פּאַווע,
צו דיר, מײַן האַרציק שמייכל,
דאָס לידל טוט זיך יאַווען
כּדי דיך צו דערגרייכן
אפילו ווען ס'געפעלט ניט
דעם וועג צו דיר ס'פאַלפעלט ניט
טוסט אָנשרײַבן אַ "פּראַכאָדנאָי סטישאָק"
אַזאַ מין לידל וואָס גייט דורך זיך גרינג
דער לייענער זאָל זאָגן "סאַראַ שמאָק
האָט אָנגעפּאַטשקעט דאָס פון אַרבל פלינק?"
און טאָמער איז קיין לייענער ניטאָ,
קיין דאגה ניט, אַבי דאָס לידל קלינגט
מיט זון, מיט נאַכט, מיט אַלץ וואָס אונדז דערמאָנט:
צו זינגען אויף דער פרײַ – אַ גרויסער גליק.
זאָל לעבן אויך דער "פּראַכאָדנאָי סטישאָק"
וואָס גייט אַדורך זיך ווי אַ גיכער ווינט
פון סאַמע האַרץ אין וועלט אַרײַן אַצינד
און פליט אַוועק אין ניוועץ פון פאַרטאָג.
און אַלץ וואָס אַזאַ לידעלע פאַרמאָגט
סײַ זיך, סײַ דיר ברייטהאַרציק עס פאַרגינט
.
.
צוויי, דרײַ, פיר מאָל און אפשר פינף
אַרײַן אין זעלבן טײַך אַרײַן
ניט זוכנדיק קיין רו, קיין הילף
אין וואַסערדיקן אָוונט־שײַן
אַרײַן צו בענטשן ריינקײט וואָס
סײַ רינט, סײַ בלײַבט אין יענעם טײַך
אַיעטוויד גלעט פון וואַסער גלײַך
דערקענט מיך אין דער פולער מאָס
און שטילער אומרו פון דעם פלוס
פון אייביקייט ברענגט אויס דעם גרוס
און צוציק־קליין פאַרשטאַנען גלײַך
עס נעמט מיך אויף דער וואַסער טײַך
מיט שמייכל שטראָם וואָס זאַלבט מיך שטיל –
אַ שפּיגל פאַר דעם שטערן שפּיל
איך גיי אַרויס פון דער הנחה
אַז ווייניק איז ניט פיל,
נאָר אויך דאָס ביסל וואָס ס'טוט קאָכן,
דערגרייכן וועט דעם ציל.
אפילו אויב גאָר אָן השגחה,
נאָך שטילער פון דער שטיל,
איז פאָרט כַדאַי. די מערכה
באַקרוינען וועט די שפּיל.
און טאָמער ניט, ז'אויך ניט געפערלעך –
פון אלף ביז צום תוו –
אַבי געשפּילט געטרײַ און ערלעך
פון אָנהייב ביזן סוף
.
