אַז דו וועסט קערן זיך אַהיים

אַז דו וועסט קערן זיך אַהיים
וועט יעדער שפּאַן דיר ווערן ליב
און היימיש נאָענט יעדער שטיין
און יעדער ווענד, און שטעג, און גרוב

נאָר היט זיך, ברודער, ניט פאַרזאַם
דעם איבערגאַנג פון סתם צו שטאַם
די איבערוואָג פון זאָרג אויף גראָז
בעת דו שפּאַנסט באָרוועס אויפן גלאָז

צעברעקלטן דיר אויפן וועג
צו היים־און־צייט וואָס איז פאָרביי
אַבי פון זיך ביסט ניט אַוועק
איז שוין דער וועג אַהיים כדאי

איז אויך דיין לידל מער ניט שטום
און ס'טרייסט די וועלט דיך: קום שוין, קום

אָט וועסט זיך אומקערן אַהיים
צו אַלץ וואָס ציכטיקט קלאָר און ריין

און כאָטש דער קריקוועג איז אַ בלאָף
דו, קער זיך אום אַהיים צום סוף

וואו איז דיין פאָלק

--

וואו איז דיין פאָלק

ניט שוין זשע גאָר פאַרשוואונדן

ניט שוין אָן טאָלק

צעקראַצט דער סקרוך די וואונדן

וואו איז זיין שיין

וואָס איז מיט אייביקייט געבונדן

ניט שוין רק פּיין

איבערן ערדקיילעך דעם רונדן

זאָל הערשן

ווילד, פאַריתומט און פאַרוויסט

פון לעצטן ביז צום ערשטן

אַלץ – אומזיסט

אומזיסט

אומזיסט

נאָר אָט אַ וואָרט אַ וואָרס

טוט שטעלן זיך דיר דיבאָם

דו מעגסט, דו מוזט, דו טאָרסט

עקשונותדיק אַריבער

דעם טאָל פון גרויל

דעם ים פון פּיין און טרויער

דיין וואָרט איז גאָרניט הויל

די וועלט איז וואַכזאַם לויער

דערהערן דעם געזאַנג

פון דיין אַנטשטומטן פאָלק

ס'לעבט אויף אין איר דער קלאַנג

וואָס דיך כסדר פאָלגט

מיט אַלץ וואָס איר איז ליב

מיט אַלץ וואָס דיר

איז טייער

אין ווייטאָג אויסגעאיבט

זאָגט זי

דיין גאַנג איז מיר

פון גענגלעך אָן אַ שיעור

כדאי

כדאי

כדאיער

• Le

די ערשטע נאַכט פון נייעם יאָר

י

די ערשטע נאַכט פון נייעם יאָר. י
 ס'איז קלאָר – י
דאָס יאָר
,וועט שפּעטער עלטער ווערן
נאָר אין דער פרישער נאַכט
ערב קאַיאָר
ווילט זיך ניט,  י

ס'דאַכט, י
פון אַלטקייט גאָר ניט קלערן!...י

עס שטעלן זיך קאַפּויער דיר די האָר
און לייכטן זיך אין ליכט
פון נאַכט־לאַמטערן: י
אַ יאָר אַ נייע – י

?איז דאָס טאַקע וואָר
און אין דער פרישקייט ערב־אור
ווילט זיך פון חשכות גאָרניט
גאָרניט קלערן. י

אַ רויז האָט זיך פאַרליבט אין אַ סקאַרבאָוונעם גרעזל
און בייגט זיך צאַרט און ציטעריק צו אים
נאָר גרעזל קאָן אַלץ ניט באַגרייפן אַזאַ מזל
וואָס איז לכל־הדעות גאָרניט אַזוי שלים

און שטייט ווי גולם, אָפּגעבאַרעט, גאָר אָן לשון
און ציטערט געבן זיך פון אָרט אַ ריר
און בלייבט אָפּהענטיק שטיין אַלץ ביי דער טיר
ביז ס'ווערט דער רויטער פלאַם פון רויז פאַרלאָשן

עך, גרעזל, גרעזל, סאַראַ בראָך אויף דיר

Top of Form



ווער זאָגט אַז די ליבשאַפט זי קאָן זיך ניט שטאַרקן, ניט כּפלען
העכער פון טורעם פון בבל און שטאַרקער פון טורעם פון אייפעל
און הילכן אויף טויזנטער קולות און ברענען מיט טויזנטער זונען
צעפּויקט אין מיליאָנען איי־פאָנען און מיט טויזנטער קלאָנען באַנומען
צעבליט און צעגליט איבער ווייטקייטן מילי־מיליאָניי־מיליאַסן
פון אויפשטייג פון בערן אין צפון ביז היץ־טענץ ביי די פּופּואַסן
ווער זאָגט עס אַז ליבשאַפט דערוועקט בלויז אַ שטאָך און אַ געניץ
בעת זי אינדעראמתן ווייסט ניט פון וואָג, צי פון מאָס, צי פון גרעניץ
בעת זי גאָר צעכוואַליעט זיך ווילדרייך און זילבעריק שטראַליק
און איבער אונדז אַלעמען – קוואַליקט, און קוואַליקט, און קוואַליקט