Loading...

Tuesday, November 25, 2014





אַ געראָטן ליד
מוז אינמיטן פלי
פאַרמאָגן פייגעלעך אין בויך
און מיט זייער געזאַנג אין האַרצן
מעג עס אויך
שוועבנדיק טאַנצן 

ברייט צעפאָכנדיק די צווייגן
און אַלץ ווייטער און ווייטער
צעטרייבן
די קלוגע וואָלקנס
פונעם יאושדיקן שווייגן
אַזעלעכנס און אַזאָלכנס

און דעם רייטער
אויפן שפּיץ כוואַליע 
זאָלן אים דער כוואַליעס שוועסטער
גריסן אַלע
מיט אַ באַהאַרצטן יבוא ויעלה

ווייל אַ ליד, אפילו אויב ס'אַ יחיד במינו,
מוז זיין פאַר זיך אַן אָרקעסטער
אַ רעגנבויגן פון קאָלירן
אפילו
ווען דעם ליד'ס האַרץ
לעכצט צו גרינען

אַ ליד אַ געראָטנס
צווישן זיין און ניט־זיין
צווישן שאָטנס 
און שיין –
אַ געבענטשטער אָטעם

אַזאַ ווי דו ביסט


אַ גאַסט אין דער היים
און אַ גייסט אין דער פרעמד
וואַנדערסט כסדר
איבער שטעטלעך
און שטעט

דער וועלט, וואָס איז געטלעך,
וואַרפסטו דעם גט
און ווידער אין חדר
פאַרבלייבסט ביז צו שפּעט

צו לויב און צו שפּאָט
צו גאָט
און צו לייט
פילסט זיך גאַנץ נאָנט
אויך העט פון דער ווייט

און לשון פון מענטשן
פון פייגל
פון בוים
ווילסט אַלץ דערקענען
כאָטש ס'דערקענט זיך
קוים־קוים

געקענט שוין
אַזויפל
פאַרגעסן און שוין
נאָר ווי קאָן מען פאַרגעסן
דעם פויגל, דעם בוים

ווי קאָן מען פאַרגעסן
דעם טעם פון דעם זוים
בין אדם למקום
צווישן הימל און מענטש

ס'מעג דיר אויספאַלן באָקאָם
צו זיין דער פּאַרענטש
צווישן הימל און שימל
צווישן קלאָר־גייסט און מיסט

אַבי דו וואַנדערסט דורך ווימל
אַזאַ ווי דו ביסט 






Thursday, November 13, 2014



,דו ווייסט, מיין טרייסט
ווי טרייסטלאָז כ׳בין אָן דיר
אַ ליידיק אָרט
אַ קנויל פון פּוסטקייט אָן אַ שיעור
אַ שירעם אָן אַ רעגן, אָן אַ זון
אַ קויל אָן גלי
אַ קול וואָס מוז פאַרבלייבן שטום

Friday, October 24, 2014

-



דו זעסט ווי ס'לויפט אַוועק דיר פאַר די אויגן
די גאַנצע וועלט.
און טוסט פאַרשטיין:
אָט באַלד ווערסטו לחלוטין
אויסגעשטעלט.
אַז אויך אָן דיר די גאָרע וועלט וועט טויגן,
אַ מאָל פאַרשוואַרצט, אַ מאָל צעהעלט.
רק דו וועסט צומאַכן אַן אויג און –
פאַרבלייבט זי גאַנץ עגאַל,
פון דיר פאַרפעלט.

נאָר ניט קיין צאָרן מאַטערט דיך און וואונדיקט
און גאָר אָן גאַל
דערמאָנסטו זיך אין גרויסן וואונדער,
זיין פּּראַכט, זיין שלל
און שטיל מיט קרומען, נאָר א גוטן שמייכל
למען־השם
וועסט פּּּראׇסט־און־פּּּשוט טאׇן אַ זאׇג,
מיין וועלט, דו לייגסט זיך אויפן שכל,
נאׇר וואס זשע דען?
ביי מיר – עס טאָגט...




Thursday, October 02, 2014



אַ טויבע נאַכט אין דרויסן זיך צעוויקלט
אפילו די לבנה שווייגט חלשות־בלאַס
רק ווייטע שטערן בגילופין ווי באַפליגלט
אויף לשון־קודש זיך צעווערטלען מלא־שפּאַס
מיט אייביק פרישן גרוס העט ממרחקים
פאַרטרייבנדיק אַיעטוויד שפּור פון שלאׇף
דערמאׇנען זיי דער וועלט בבחינת קו ונקי
אַז ס'קומט אַ נייער בראשית נאׇך אַיעדן סוף