Loading...

Monday, August 31, 2015

לזכר ה. בנימין









זיי רואיק, שניי, ער איז שוין מער נישטאָ,י
נאָר בענקען וועסטו שטאַרק נאָך אים
אַ רגע נאָך אַ רגע,י
אן אייביק לאַנגע שעה.י
זיין ווערטער־דראַנג טוט הויערן נאָך אַלץ
און שפּורלאז אויף דיין פּוך עס טריפט
מיט טראָפּנס אוי
אויף־בריקן־זיין־צעברעקלט האַרץ.י
זיי רואיק, שניי,י
פון שטערן וויש זיך אָפּ דעם שווייס
און זאָג מיר שטימלאָז נאָך:י
לכאורה איז ער מער ניטאָ,י
און דאָך
אַ רגע נאָך אַ רגע
כל־זמן עס אייביקט קלאָר די שעה
דערהערסט זיין אָטעם און זיין קול,י
זיין פעסטן טראָט --י
מיר זיינען דאָ!.. י




----

Sunday, August 23, 2015

וויסקי־שמיסקי




איך געדענק דעם טעם פון וויסקי
און דעם טעם פון רויע בולבעס
און דעם טעם פון פולער ציצקע
און דער מאַמעס פרישן מילעך

און כ׳דערמאָן זיך: וויסקי -- שמיסקי,י
ווען פון די קראַמפן ווערט דער מוח
שטאַרק פאַרדרייט -- קייסטו די בולבעס
און פון וויי פאַרגלאָצט די אויגן
שעפּטשעסט אויסעט:י
״מאַמע, מאַמע -- מילעך וויל איך
מילעך, מילעך.״

ביז ס׳פאַרגייט דער וויי־וויי־ווייטאג
און ס׳קומט די צייט צו טרינקען וויסקי
און ס׳מער, דאַנקען גאָט, ניט נייטיק
צו פּליעסקען מילך איבער די פּיסקעס...י

נאָר אויך דאַן, גוט בגילופין,י
גלייך ווי וואָלסט געווען אויך ניכטער --י
שעפּטשען ליפּן: ״מאַמע, מילעך,י
ליבע מאַמע, מילעך וויל איך...״

מעשה דיכטער!י


אינדערלופטן, פליענדיק פון סטאַמבול קיין ירושלים, מוצ״ש, דעם 16 אויגוסט 2015





Saturday, August 08, 2015

דריי און פיר – אכט באזונדערע סטראָפן




1
אַ ליד ווי קורץ עס זאָל ניט זיין 
באַדאַרף צום אָטעם אַ שלל מיט לופט
אַז דער אַרום זאָל זיין אַנטגופט
פון אותיות־פרייד פון ווערטער־פּיין
אַז בלויז דאָס ליד מיט אייגן שיין
זאָל זיין צו אַנדערע – אַ רוף...



3
אַ בוידעם לאָזט זיך אויס פון אַלץ וואָס האָט גאָר קודם
קיין פעסטן באָדן אונטער פיס נאָך ממש ניט געהאַט.
נאָר וואָס זשע דען? מע ווייסט ניט כלומרשט אַקוראַט
למאי ס'איז איינגעפאַלן מיט אַ טראַסק דער בוידעם!
מערניט עס רייסט אויף זיך די האָר מיט צאָרן אַלץ נאַש בראַט,
מע קריכט אויף גלייכע ווענט צי פּראָסט־און־פּשוט – גלאַט
פאַר גרויסן חי־וקים שרייט מען: הודו, הודו, הודו!..
 



4
שוין לאַנג דיך ניט געזען אין מיינע דלד אמות
זיך שטאַרק פאַרבענקט נאָך דיינע שיינע האָר
און כ'זוך כסדר ס'ליכט פון דיינע אויגן פּאָר
ווייל ס'גייט אין איכות, ליבע מוזע, ניט אין כמות
און איכות גלאַט אָן דיר כ'שטעל מיך ניט פאָר
דעריבער כ'בלאָנדזשע ווייטער ביז קאַיאָר:
וואו ביסטו? דאָ, צי דאָרט? אויף זיכער, צי מסתמא?..



8
געזוכט שוין לאַנג אַ קורץ געפּאַקטן אופן
צו כאַפּן עפּעס וואָס, ס'זאָל ברייטער זיין און קלאָר –
ניט צו פאַרפעלן עפּעס גערסערס אויף קיין האָר
ביים אָנלייגן אַ פינגער צו בודק זיין דעם דופק –
צי קלאַפּט ער טאַקע ריכטיק אויף דער וואָר
צום טאַקט פון אַלץ וואָס מאַכט משוגע אונדזער דור.
ניט פּרעטענדירנדיק דערביי צו זיין אַ שטיקל רופא...



6
אַז וועסט קומען צו גיין און צו פליען קיין ירושלים
העט ממרחקים אָנקומען מיט דופטן פון רייפן סאָד
וועלן שטיינער און ביימער זיך שאָקלען אין ראָד
דיך באַגריסן, דיך בענטשן – "לשלום-לחיים!
זאָלסט שוין מער ניט פאַרלאָזן די שטאָט,
זיך ניט רירן אַוועק אויף קיים טראָט!״  
וועסטו גרייט זיין לעולם פאַרבלייבן ברשות השמים



2
ווען אַלע סופן טרעפן זיך אינאייעם אויף אַַ וויילע
און ס'דאַכט אַז אָט עס קומט אַרויס פון דעם אַ טאַלק –
פון אַ צעדריבלט רעדל ווערט אַ זשוואַווע פאָלק
און פון געזאַנג של מטה – שיר של מעלה,
דערהערסטו גאָר: אוי, ביסט, מיין פריינד, אַ באָק!
דאַן אויף אַזאַ מין מי־שברך טוסט אַ זאָג:
ס׳האַרץ ,נעבעך, ווערט ביי אייך, אַ תל אין זעקעלע פון ניילאָן.



5
ס'איז מעגלעך גאַנץ נאָרמאַל דאָס משוגעת
ווען אַלע די, וואָס שפּאַנען כלומרשט ניכטער,
זען גרייט פאַרמשפּטן און שטראָפן מעשה־ריכטער
דיין וואַקלענדיקן גאַנג לענגאויס דער גאַס.
זיי בורטשען בייזלעך שאַרף: וואוהין דאָס קריכט ער?!
און קרימען איבער ווי פון עקל די געזיכטער...
נאָר דו, צוריק צום גלייכגעוויכט, גייסט ווייטער גלאַט, אָן כעס.



7
באַלד וועט ניט ווערן אויך דער לעצטער שפּור
נאָר וואָס זשע דען? זיין זכר וועט זיך מערן
און וועט זיך טויכן, צאַפּלען, וועט זיך ווערן
פול אויסגעגעבענקטער קראַפט און מיט בראַוואור
אין ליד, אין וואָרט, אין טאַט; אין די געדערים
פון וועלט־נשמהס טרייע אינזשענערן
אין זייער קונציק פיינער נערוו־אַפּאַראַטור...


 ווילנע, אויגוסט 2015
Top of Form

Saturday, June 20, 2015

וויינטרויבן פאר דער נשמה

אין חלום, וואו איך האָב דיך אויסגעפיבערט, 
האָב אויסגעהויכט דיר, טיף דיר אין די אויגן,
דעם לירישן פלי פון מיין מאָרגן. זיין נאָמען?
זיין נאָמען, כ׳טו גלויבן, איז פּשוט: וויינטרויבן 
פאַר דער נשמה

און כ׳ווייס, דו וועסט גערן מיטפליען אינאיינעם 
אַלץ ווייטער פון שרעק און פון גוואַלד און פון רויבן 
צו שאַפן דעם עיגול אין דער לופט אויסגעשלומט 
ביים קלייבן דערהויבן צוזאַמען – וויינטרויבן 
פאַר דער נשמה

קיין גרעסערן אוצר ביים אויסהויך פון רייפקייט 
וועט קיין גרעסטער בר־מזל זיך ניט דערלויבן 
מע דאַרף ניט קיין אַנדערע לוין, קיין הסכמה 
רק פליען און לויבן מיט דיר די וויינטרויבן 
פאַר דער נשמה

Top of Form


"טביה שקלאָווער זינגט עס אויס מיט דער מוזיק וואס ער האט געשאַפן צו די "וויינטרויבן


Tuesday, June 02, 2015





אַריבערפאָרנדיק די גרענעץ הינטער טשאָפּ
דערשפּירסט בחוש אַ שטיקל עולם הבא
די ריכטיקע מאָדי
אַרנלאַנד גלייך האָט
מיט שמייכל דיר געשענקט איר ברוך־הבא

און הינטער איז פאַרבליבן פאָרט דער סוד
פון אוקרענלאַנד וואָס ווינקט צו דיר קיריליש
בעת ברייטע פלאַך די אונגערישע האָט
פאַרצויגן גלחות ניגון לעבעדיק סטעריליש

קאַרפּאַטן בערג, כ׳לאָז איבער צווישן אייך
און צווישן שטעטעלעך וואָלינער און פּאַדאָליער –
ביי יעטווידן – אַ צאַפּלדיקן שטיקל פון מיין האַרץ
מיט לעצטע שפּורן פון מיין פאָלקס פאַרשטערטער דאָליע

און וואו דו זאָלסט ניט קערן ווייטער זיין
אויף דער, צי יענער וועלט, וואו זאָלסט זיך ניט געפינען
די דאָליע מיט איר פרייד און רייד, מיט איר געזאַנג און פּיין
מיט אַלעפבייז מיט יידישן זאָל טיף אין דיר טאָן רינען.