Monday, August 07, 2017

אויף דער פולער וואך



    קלאָר: די וועלט כ'וועל ניט דערגאַנצן
    סײַדן, אפשר, דאָך?.. —  
    כ'וועל איר ניגונדל דערטאַנצן
    אויף דער פולער וואָך...

    זאָל די וואָך מיט נײַע זאָרגן
    פליסן פראַנק און פרײַ
    יעדער פּאַ וואָס כ'טו איר באָרגן
    איז פאַרוואָר כדאי

    יעדער זשעסט און יעדע תנועה 
    זי זאָל פליען פלינק
    אין איר לויפן ס'זאָל ניט רוען
    אייביק דער באַדינג:

    אַז צום סוף פון אַלע סופן
    קומען זאָל אויפסנײַ
    פיבער שטראָם פון נײַע סטראָפן 
    ס'לעבן איז כדאי!

    ווײַל אין אָנהייב איז דער תכלית,
    ניט אין סוף, מײַן פרײַנד:
    נעכטן, מאָרגן זיך סך־הכלען
    אין דעם גרויסן הײַנט.

    קלאָר די וועלט וועסט ניט דערגאַנצן,
    סײַדן, אפשר, דאָך?.. —  
    דו מוזסט איר ניגונדל אויסטאַנצן
    אויף דער פולער וואָך.
    See More

ווילניוס







    August 1 at 12:09am
    ווילניוס איז היינט אַ ריינע שטאָט
    די ווענט — אין בונטע פאַרבן
    נאָר טויב עס קלינגט דאָ אָפּ דיין טראָט
    און איבער אים פאַרצויבערט דראָט
    דער אומזין אַז טוסט שוידער פאָרט...
    אויף ווילנער געסלעך אַרבן


    צעשויבערט אויפן ווינט די באָרד,
    דאָך רעדסט ניט אויסעט יעניק וואָרט
    וואָס דריקט דיר שאַרף אין שאַרבן
    ווײַל אויך דעם לעבנס קאָך און יאָך
    סײַ לייד, סײַ פרייד, מיט עפּעס נאָך —
    דו ירשנסט ווי די סוואַרבע






אז איך וועל אויסוואקסן א בוים


Saturday, July 08, 2017

...שוין צו שפּעט צו שלאָפן

*


    שוין צו שפּעט צו שלאָפן,
    כאַפּ זיך, בעסער, אויף,
    נעם שרײַב־אויף די סטראָפן,
    דײַן ליבער מוזעס רוף:

    "יעדער אַטאָם אָטעמט,
    יעדער שפּאַן זיך שפּינט
    צווישן שײַן און שאָטן,
    צווישן בלום און בין

    כאַפּ זשע אויף זיך, ליבער,
    מונטער שטעל זיך אויף
    ווערטער ווערן לידער,
    נשמהדיק – דער גוף."
              
    נאָר ווי זשע זאָל איך, ליבע,
    זיך אָפּטרייסלען פון שלאָף
    קומסט דאָך דאָרט אַריבער
    צו חלום און צום סטראָף?
                           
    אין פיבער פון מײַן בענקשאַפט,
    אין טרוים פון מײַן געזאַנג
    איז וואָר אַליין צו ענג שוין
    צו לעשן דעם פאַרלאַנג –
            
    צו זײַן מיט דיר אינאיינעם,
    מיט דיר, מיט דיר, מיט דיר,
    בעת ווײַטקייטן צעשיידן
    אונדז ביידן אָן אַ שיעור.  

    "גענוג, גענוג שוין שלאָפן",
    די מוזע רוימט מיר אײַן,
    גוטהאַרציק טוט זי האָפן
    אַז כ'וועל אַ מענטש נאָך זײַן.                                                                                                                           

פיר צײַטן פון אַ גאַנץ יאָר

*


    ס'טוט דער פרילינג אַלץ זיך בעטן
    ביז אין ווינטער נעכט אין שפּעטע
    ״וועלט און וואַלד, רק ניט פאַרגעסט מיך —
    ס'איז ניט סתם וואָס כ'הייס אויך – וועסנע!..״                                                                                                                                                  

    און דער לאַנגער, כמורנער אָסיען —
    רײַסט אַראָפּ אַלץ, דרעשעט, קאָסיעט
    ניט אומזיסט מ'רופט אים אויך — האַרבסט,
    ער זאָגט דעם ווינטער: ״אויך דו שטאַרבסט!״                                                                                                                                                  

    און דער שטרענגער, שאַרפער ווינטער
    ווייסט שוין ניט וואו ר'זאָל אַהינטער
    צי פון וואַנעט ר'זאָל אַרויסעט,
    ווײַל ער האָט מער ניט קיין עתיד.                                                                                                                                                                    

    שיקט ער ליבע־בריוו דעם זומער,
    נאָר פון היץ ווערט יענער — שטומער —
    ביז די פייגל בויען נעסטן
    לשם וועסנע, לשם וועסנע...