000

i

דער שערבלאט און דער אינהאלט פונעם נייעם

באנד "ירושלימער אלמאנאך" וואס דארף, מירצעשעם, אט-א-טא, ארויס פון דרוק:

בענקנדיק נאכן רעגן

י

ווייסט, רעגן, י

מיר קענען זיך

שוין יאָרן, י

יאָרן, י

יאָרן

נאָר מיר

דיין קאַפּען

איז נאָך נמאס

ניט געוואָרן

און אויך

דיין גיסן זיך

שוואַליאָם

מיך ווייניק

קלעמט

אַ לויב דיר

וואָס דו קומסט

אַהער

פון ווייטער

הויכער

פרעמד

סיי טראָפּנווייז

סיי שטראָמענדיק

פאַרפלייצסטו

די טרוקעניש

וואָס גיט זיך

ניט קיין עצה

און ענדלעך

זוכט זיך אויס

אַ קאַפּעלע

מנוחה

פון דיר אויפסני, י

אויפסניי, י

אויפסניי –י 

צעפּליוכעט

לזכר יפה יארקאני

-

יעדעס מאָל אַ שטיקעלע פון דיר שטאַרבט אָפּ

ווערסט פאַרצווייפלט שטאַרק: צו־וואָס  אַזויפיל שטאַרבן

און ביים אָנבייגן צום גרונט דעם קאָפּ

טוסטו ערשט באַמערקן פרישע פאַרבן

שטאַרבן שטאַרבט מען אָפּ, צי קאָן מען אַנדערש דען

נאָר דעם אויפזיי שעצט מען לויט די גאַרבן

און אויך זיי, די גאַרבן, וועלן ווען־ניט־ווען

ערד־און־הימל מיט גענאָד ערשט אַרבן

א מין סאָנעט

קוק אויף דער וועלט מיט שמייכלדיקע אויגן
וועט ווייכער ווערן אויך די כמורנע וואָר
איר מענטשלעכקייט – אַ קאַפּעלע דערהויבן
איר ליכטיקייט – דערמוטיקט אויף אַ האָר

און "אויף אַ האָר" איז גאָר אַ מאָס אַ וואַזשנע
ווייל אָפט עס הענגט דערויף די גאָרע וועלט
פון חכמי־בבל ביז דעם רב דעם דראַזשנער
פון סיני'ס מידבר־גלי ביז די סיבירער קעלט

און אויב די אויגן טוען מער ניט שמייכלען
וועט אויך די וואָר ניט ווינקען אויף צוריק
און גאָרניט וועט ניט העלפן. טוסקלער בליק

וועט רק דעם צער־און־צאָרן כמורנע כפלען,י
פאַרכמאַרעדיק אַלצדינג מיט טיפע צווייפלען
כאָטש נעם און הענג זיך אויפעט אויף אַ שטריק. י

דערמאָנונג וועגן דער אומקונפט

דו דערמאָנסט זיך אין דער צוקונפט

און עס ווערט דער היינט דיר העלער:

הויכע וואָלקנס, שלאַנקע רוקנס,

אָן שום פינצטערניש פון קעלער. 

און דו הערסט גלייך אויף צו בענקען

נאָך דער שלווה, נאָך דער שטילקייט

אין די קלאַנגען טוסט זיך שווענקען,

אין די מילדקייטן פון ווילדקייט. 

און עס טוט ניט באַנג דער נעכטן

נאָר די פרייד פון גוטן שמייכל

העל באַשיינט דאָס אומדערגרייכטע,

דעם געמיט, דיין טרייען וועכטער. 

מענטשן, זייט זיך ניט מיאש!

אַלע וואַסערן און שטערן

וועט דער בורא מאורי האש

צו דער אייביקייט אומקערן,– 

און דער מאָרגן, אָך דער מאָרגן,

וועט אויפסניי שוין ווערן אומקונפט

מאַכט אַ וואַרע, לעבט אַ וויילע

איידער ס'פאַלט באַלד צו די צוקונפט.