Loading...

Friday, October 24, 2014

-



דו זעסט ווי ס'לויפט אַוועק דיר פאַר די אויגן
די גאַנצע וועלט.
און טוסט פאַרשטיין:
אָט באַלד ווערסטו לחלוטין
אויסגעשטעלט.
אַז אויך אָן דיר די גאָרע וועלט וועט טויגן,
אַ מאָל פאַרשוואַרצט, אַ מאָל צעהעלט.
רק דו וועסט צומאַכן אַן אויג און –
פאַרבלייבט זי גאַנץ עגאַל,
פון דיר פאַרפעלט.

נאָר ניט קיין צאָרן מאַטערט דיך און וואונדיקט
און גאָר אָן גאַל
דערמאָנסטו זיך אין גרויסן וואונדער,
זיין פּּראַכט, זיין שלל
און שטיל מיט קרומען, נאָר א גוטן שמייכל
למען־השם
וועסט פּּּראׇסט־און־פּּּשוט טאׇן אַ זאׇג,
מיין וועלט, דו לייגסט זיך אויפן שכל,
נאׇר וואס זשע דען?
ביי מיר – עס טאָגט...




Thursday, October 02, 2014



אַ טויבע נאַכט אין דרויסן זיך צעוויקלט
אפילו די לבנה שווייגט חלשות־בלאַס
רק ווייטע שטערן בגילופין ווי באַפליגלט
אויף לשון־קודש זיך צעווערטלען מלא־שפּאַס
מיט אייביק פרישן גרוס העט ממרחקים
פאַרטרייבנדיק אַיעטוויד שפּור פון שלאׇף
דערמאׇנען זיי דער וועלט בבחינת קו ונקי
אַז ס'קומט אַ נייער בראשית נאׇך אַיעדן סוף


Monday, August 04, 2014









אין סאַמע בלי פון ווילנער זומערהיץ
דערהערסטו דורך פּלאַנשעט
סירענעס ערב פייער
,וואׇס וואׇיען שאַרף אין תל אביב
 – באר שבע און ירושלים
און ס׳דאַכט דיר אויס די דראׇונג אׇן אַן עק
וויל ווידער לעבעדיקן אומרו איבערשרייען
מיט אומגעצוימטער שנאה, גרויל און שרעק
,אַ תל מאכן פון אַלץ וואׇס דיר איז ליב און טייער
...פון אַלץ וואׇס האׇט אַ זינען און אַ צוועק
אויף שפּורן קוים־קוים אויפגעהיטע
פון דער פאַרטיליקטער ירושלים
.ד׳ליטע


Wednesday, June 18, 2014

Regards from Narcissus








אַ גרוס פון נאַרציסן



*
מיין שוועסטערל, די קורצקייט,
טוט מיינע שורות איבערקלייבן,
אַז צו דער ערשטער יאׇרצייט
רק איינע זאׇל פאַרבלייבן.


*
אַלע פייגל זיך צעפלויגן?
אַלע ליבעס זיך צערונען?
אייסעך וואׇס!  ס'אי ניש געשטויגן!
ס'איז נאׇך פול דער אַלטער ברונעם...


*
אַַ גאַַנץ לעבן קלייבן שיימעס
צונויפלאַטענדיק אַ טעפּּיך
ס'זאׇלן שפּּיגלען זיך די הימלען  
אויפן ברייטסטן קרקע־שטח...


*
געגאַן פאַרביי אַן אַלטן צווינטער
אינמיטן בלי פון אׇנהייב זומער
און זיך דערמאׇנט אַז ביזן ווינטער
איז בלויז אַ קאַצנשפּרונג אַ שטומער.


*
טוסט אַ קוק: ניט אַלץ איז מעגלעך
ערגעצוואו ניט סטאַיען כוחות;
נאׇר דאׇס סמעיען פליען טעגלעך
טוט דיר ברענגען רק דערהויבנס.


*
אַ גרוס פון נאַרציסן,
ער לאׇזט אייך אַלע גריסן
פון זיך, פון דער ווייטן
אַבי עס געדענקען אים לייטן...


DER YIDISHER VINT





דער יידישער ווינט


*
דער יידישער ווינט האַלט אַלץ בלאׇזן און בלאׇזן –
די יידישע קינדערלעך ר'וויל ניט פאַרלאׇזן...
נאׇר זיי, אׇט־די קינדערלעך, זיי בלאׇזן זיך ניט
רק זיי שטאַרקער פאַרפעסטיקן זייערע היט.


*
האׇט מוישע געזאׇגט צו די יידן:
געזעסן גענוג אויפן תוחעס!
שטייט אויף און פאַרגעסט פון מערידן
און קומט אויפצונעמען די לוחות!..


*
אמת, ווייט ניט יעדער ייד
איז אַ שטיק אַנטיסעמיט, –  
ס׳איז אויך פאַראַן אַ כאׇפּטע יידן
וואׇס פאׇרן סתם זיך אויף ירידן.


*
און לוט איז געוואׇרן גוט שיכור...
האׇט באַמערקט דאַן, כביכול, גאׇט –
אַז ניט ניכטערקייט איז גאׇר דער עיקר
ווען מע ווערט גלאַט שיכור ווי לוט.


*
די יידישע מוזע איז אַ יידישע מאַמע,
פאַר איר קינד איז זי גרייט צו שפּאַלטן די ימען.
נאׇר די יידישע דיכטער, וויי ז'מיר און ווינד מיר,
צי זענען זיי אַלע ווי יידישע קינדער?


*
און יאַנקל גענומען זיך ראַנגלען
מיט אַ מלאך, צי אפשר מיט זיך?
ווער ווייסט ווי ווייט ס'וועט דערלאַנגען
דעם חלומס צעהיצטער קאַפּריז.


-