Saturday, July 08, 2017

...שוין צו שפּעט צו שלאָפן

*


    שוין צו שפּעט צו שלאָפן,
    כאַפּ זיך, בעסער, אויף,
    נעם שרײַב־אויף די סטראָפן,
    דײַן ליבער מוזעס רוף:

    "יעדער אַטאָם אָטעמט,
    יעדער שפּאַן זיך שפּינט
    צווישן שײַן און שאָטן,
    צווישן בלום און בין

    כאַפּ זשע אויף זיך, ליבער,
    מונטער שטעל זיך אויף
    ווערטער ווערן לידער,
    נשמהדיק – דער גוף."
              
    נאָר ווי זשע זאָל איך, ליבע,
    זיך אָפּטרייסלען פון שלאָף
    קומסט דאָך דאָרט אַריבער
    צו חלום און צום סטראָף?
                           
    אין פיבער פון מײַן בענקשאַפט,
    אין טרוים פון מײַן געזאַנג
    איז וואָר אַליין צו ענג שוין
    צו לעשן דעם פאַרלאַנג –
            
    צו זײַן מיט דיר אינאיינעם,
    מיט דיר, מיט דיר, מיט דיר,
    בעת ווײַטקייטן צעשיידן
    אונדז ביידן אָן אַ שיעור.  

    "גענוג, גענוג שוין שלאָפן",
    די מוזע רוימט מיר אײַן,
    גוטהאַרציק טוט זי האָפן
    אַז כ'וועל אַ מענטש נאָך זײַן.                                                                                                                           

פיר צײַטן פון אַ גאַנץ יאָר

*


    ס'טוט דער פרילינג אַלץ זיך בעטן
    ביז אין ווינטער נעכט אין שפּעטע
    ״וועלט און וואַלד, רק ניט פאַרגעסט מיך —
    ס'איז ניט סתם וואָס כ'הייס אויך – וועסנע!..״                                                                                                                                                  

    און דער לאַנגער, כמורנער אָסיען —
    רײַסט אַראָפּ אַלץ, דרעשעט, קאָסיעט
    ניט אומזיסט מ'רופט אים אויך — האַרבסט,
    ער זאָגט דעם ווינטער: ״אויך דו שטאַרבסט!״                                                                                                                                                  

    און דער שטרענגער, שאַרפער ווינטער
    ווייסט שוין ניט וואו ר'זאָל אַהינטער
    צי פון וואַנעט ר'זאָל אַרויסעט,
    ווײַל ער האָט מער ניט קיין עתיד.                                                                                                                                                                    

    שיקט ער ליבע־בריוו דעם זומער,
    נאָר פון היץ ווערט יענער — שטומער —
    ביז די פייגל בויען נעסטן
    לשם וועסנע, לשם וועסנע...                                                                                                                                       
        

אלץ טוט שלאפן

*


    אַלץ טוט שלאָפן – דאָרף און וועלדל
    ביימער שלאָפן שטילערהייט,
    פייגל, חיות, קינד־און־קייט –
    טיף אין שלאָף דאָס גאַנצע וועלטל
    בלויז דאָס טײַכל שלאָפט ניט אײַן...
    אין לבנהדיקער שײַן.                                                                                                                                       

    צו זיי אַלע – דאָרף און וועלדל,
    פייגל, חיות, קינד־און־קייט –
    קומט אַ חלום מלא־פרייד,
    שטיל פאַרכּישופט ס'גאַנצע וועלטל...
    בלויז דאָס טײַכל פליסט פאַרבײַ
    אונטער שטערן פראַנק־און־פרײַ.                                                                                                                  

    טײַכל, טײַכל, זאָג פאַרוואָס זשע
    איז דיר שלאָפן אַזוי קשה,
    אַלץ אַרום איז שאַ און שטיל
    אײַנגעהילט אין חלומס דרשה
    און בלויז דו, פאַרוואָס, פאַרוואָס זשע
    בלײַבסט מחוץ דעם דרעמל־שפּיל?                                                                                                             

    ענטפערט עס: ווי קאָן איך שלאָפן
    אַז עס שלאָפט ניט מענטשנס וואָפן
    גרייט צו פּלאָדיען גוואַלד און מאָרד?
    כ'ווייס די וועלט כ'וועל ניט אויסהיטן,
    נאָר ווי ס'שטייט בײַ העראַקליטן –
    כ'טאָר ניט אײַנשטיין אויפן אָרט.

שוין צוויי, דרײַ שעה זינט איך האָב דיר געשריבן

*





    שוין צוויי, דרײַ שעה זינט איך האָב דיר געשריבן,
    דיר ניט געשענקט קיין איינציק וואָרט,                                                   

    נאָר ניט פאַרפעלט קיין רגע, ניט פאַרשוויגן
    דײַן קול וואָס מיט מײַן גליק ז׳צונויפגעפּאָרט,
    .
    זײַן לעבעדיקן אָפּהילך טיף אין האַרצן,
    זײַן רייצנדיקן רוף ״טאָ וואָס זשע וואַרטסטו!״                                         

    איז שרײַב איך איצט כּדי צונויפצוגראַמען
    אַליינקייט אונדזערע מיט ליכטיקן צוזאַמען                                                


א ליד קומט נעכטיקן מיט דיר

*

    אַ ליד קומט נעכטיקן מיט דיר
    צוזאַמען
    עס אָטעמט ליכטיק איר באַריר
    אפילו ווען אָן גראַמען
    זי טוט פאַרברענגען — דאָ
    ...
    מיט דיר — אַ רגע, צי אַ שעה
    גלײַך חוץ אייך ביידן איז קיין שום זאַך מער ניטאָ
    זי'ט זײַן מיט דיר ווי־לאַנג איר ניגון וואַכט...
    און טאָמער שײַנט דיר ס'גליק —
    טיילט זי מיט דיר איר גנאָד
    אַ גאַנצע נאַכט


Tuesday, June 27, 2017

זאָג מיר, נשמה

זאָג מיר, נשמה,
וואו וועסטו זײַן
ווען אַלע צוימען
ווערן צעבראָכן –
צי וועסט דיך פאַרבלענדן...
פון צו־פיל שײַן,
צי וועסט גאָר אַ בענק טאָן
נאָך ערדישע יאָכן?


וואו וועסטו טאָגן,
וואוהין וועסט אַריײַן –
ווען פרײַקייט אַליין
וועט אין דיר זיך צעקאָכן?
צי וועסט זיך דערמאָנען,
נשמהניו מײַן,
אין דער אוראַלטער פרישקייט
פון וואַלדישע מאָכן?

זאָג מיר, נשמה...
ניין, בעסער שוין שווײַג,
ווײַל קלאָר ווי דער טאָג:
וועסט פאַרגעסן דײַן נאָמען,
דײַן אייגענעם נאָמען –
ס׳פליט אַרויס פון דער שטײַג –
און זע גאָר – אַ נס:
דו באַגייסט זיך גאָר אָן אים!
.

איך פלי אוועק אהיים

איך פלי אוועק אהיים
כאָטש אויף א קורצער ווײַלע
ירושלים מלא חן
של מטה, ניט של מעלה
וועט אויפנעמען איר זון...
וואָס פון דער פרעמד דער ווײַטער
זיך ווידער קערט זיך אום
דורך הימל וואָלקנס רײַט ער
אין פויגל מלא שטאָל
צוריק צו שטאָט פון שטיינער
און ווילט איר -- אויך פון גאָלד
און ווילט איר -- אויך פון ביינער
וואָס ווארטן אויף דער שעה
מ'זאל אויפשטיין קריק צום לעבן
מסתמא אָט־אָ־טאָ
אויב גאט אליין וועט געבן...
איך פלי אוועק אהיים
כאָטש אויף א קורצער ווײַלע
ירושלים ווארט אויף מיר
של מטה, ניט של מעלה

See More

ס׳איז דאָ פאַרוואָס

ס׳איז דאָ פאַרוואָס,
ס׳איז דאָ פאַר וועמען,
אפילו, דאַכט זיך,
ס׳דאָ מיט וועמען;
נאָר ס׳פעלן זיך און ס׳פעלן אויס...
אַזוי פיל נאָענט ליבע נעמען –


אַליין די ברכה נעמט זיך שעמען
בשעת דער בראָך איז גרויס

נאָר אויך ווען ס׳טוט דאָס האַרץ
שטאַרק קלעמען
געדענקען זאָלסט דעם נס פון שמן
וואָס סטײַעט אַלץ
פאַר ליכט פאַר יענעם
וואָס לעשט זיך גאָרניט אויס

See More

Wednesday, June 14, 2017

אין וואַרשע גיסט אַ רעגן

.


אין וואַרשע גיסט אַ רעגן
פּיערשאַ קליאַסאַ
און אירע טויזנט גאַסן
זיך באַנײַען
מיט פרישן הימל־וואַסער
אמחייה
אַזאַ מין שלאַקס
האָט מען פון לאַנג שוין ניט געזען
און אויסבאַהאַלטנדיק
פון טראָפּנס מים־חיים
טוט מען אַ טרוים
אַז אַזאַ רעגן זאָל באַפרײַען
די הייסע היץ פון מײַן ירושלים
ווען ניט ווען

.

דערזען בחוש דעם מאָרגנשטערן

.



באריס קארלאוו‎ updated his status.
April 9
איז אפשר טאַקע שוין גענוג
אין טעג אין נעכטיקע צו נישטערן
אויסטרינקען יש אַ פולן קרוג
און גוט ביז מאָרגן זיך אויסניכטערן
גענוג געוואַלגערט אין דער פרעמד
שוין צײַט צוריק ביי זיך אַ וואַלגער טאָן
זיך טאָן אָ שליאָנדרע אומפאַרשעמט,
לשם די מאָרגנס פליסיק אַרבעטן
נאָר מיין ניט, אַז דעם נעכטנס גאָב
איז גאָרניט ווערט אין וועלט דער נײַאינקער
ווײַל ס׳ווערט דער מאָרגנדיקער טאָג
דורכדעם אי רײַכער, אי כדאַיקער
אַניט, דער מאָרגן זאָל ווי זאַט
ניט וויקלען זיך, ווי פלינקע חייהלעך,
וועסט אײַלן בלינד נאָר אַקוראַט
בלויז צו די קלענסטע אַמחייעלעך
אַניט, די זאַטקייט מאַכט דיך בלינד
דעם ניגונס האַרץ ניט צו דערהערן
און איבער דיר דער כמאַרנער ווינט
פאַרדעקט מיט שטויב די הויכע שטערן
---
און גלייב, דער נעכטן קאָן ניט שטערן
דערזען בחוש דעם מאָרגנשטערן

.

ווייסט מײַן האַרציקע, מײַן שיינע

.

באריס קארלאוו‎ updated his status.
April 27
ווייסט, מײַן האַרציקע, מײַן שיינע,
וואָס די ווײַטע שטערן מיינען,
ווען זיי קוקן זיך אַרײַנעט
קלאָר און טיף אין אויגן דײַנע?
ווען זיי כאַפּן־אויף דײַן שמייכל
מיט זײַן כּוח, מיט זײַן ווייכקייט,
מיט די שטראַלן וואָס זיך פלעכטן
פרעך אַרײַן אין דײַן געלעכטער?
ווען זיי סוף־כּל־סוף דערהערן,
דײַן געזאַנג, דײַן קול, דײַן אָטעם –
יענע העלע, ווײַטע שטערן
אין דער שײַן פון זייער שאָטן?
כ'בין מקנא יענע שטערן
אין די ווײַטע שוואַרצע הויכן, –
בלויז זיי קאָנען, מוזן, ברויכן
זייער ליכט אין דיר דערקלערן.
זע, מײַן האַרציקע, מײַן שיינע,
ווי מיט הונדערט טויזנט חנען
שפּיגלען זיי זיך, ליכטיק שײַנען
קלאָר און טיף אין אויגן דײַנע.

.

פיר שפּראַכן

.


באריס קארלאוו‎ updated his status.
May 1

.
פיר קולות רײַסן זיך אַרויס
אַידיעס אײַלט זיך איבערשרײַען
די אַנדערע 
און אַלע פיר אָט אײַן, אָט אויס,
שטיקלעך שיריים
וואַנדערן.
און יעדער קלאַנג ווערט אויך אַן אות
פיר קולות רײַסן זיך אַרויס
און פאָרט ניט אויף דער פרײַ.
אויף זיך און אויף דער וועלט
קוקסט סקאָס
מיט נחת־רוח, צי פאַרדראָס:
כדאי, צי ניט כדאי?
און וואו ביסטו?
וואָס איז דײַן קול?
אַ שטאַם,
אַ גראַם,
אַ גאָב,
אַן עול...
ביז מע דערגרייכט
צום סוף־כל־קול
און ווײַטער נעמט מען וואַנדערן.

.

ביסט אַ מזיק, אַ מזיק

.


May 4Bloomington
ביסט אַ מזיק, אַ מזיק,
וואָס וויל קיינעם ניט שטערן,
וואָס פאַרשרײַבט די מוזיק
פון די העט ווײַטע שטערן
און אויב קיינער,חלילה,
טוט זי גאָרניט דערהערן,
מעג דער ניגון־און־תפילה
במילא געהערן –
יענעם קיינעם און גרויסן,
וואָס הויזט זיך מיט חכמה
סײַ אין תוך, סײַ אין דרויסן
פון מעכטיקן קאָסמאָס.
ביסט אַ מזיק, אַ מזיק,
דײַן ווערטער־קונץ גליק:
אין דער שטיל זײַן מחזק
דער שטערנשאַפט'ס מוזיק.
.
LikeShow more reactions
Comment
Comments
Iosif Lakhman Тайерер фрайнт Борис! А шейнем данк айх фар айер прехтикер лид. Их винч айх нох ланге шеферише йорн. Зайт мир гезунт ун штарк.Айер Йосиф.See Translation
LikeShow more reactions
ReplyMay 5 at 5:09pm
באריס קארלאוו
א שיינעם דאנק אייך! און גם-אתם, פיל געזונט, פרייד און שעפערישקייט אייך ביז 120!
LikeShow more reactions
ReplyMay 6 at 2:12am