אן אנדערער זאל זינגען פרומע לידער

אַן אַנדערער זאָל זינגען פרומע לידער
און לויבן דעם באַשעפער אָן אַ שיעור
דו, זינג ווי פרייער פויגל קידער־ווידער
אַ ליד וואָס לאָזט זיך פליסן ווי אַ שיר

ניט אייל זיך איבערשאַלן די טרומייטן
זאָלן זיי הילכן שטאַרק און ווייט און ברייט
דו, טו דיין גאַנג דעם אייגענעם באַגלייטן
מיט שטילער האַרץ־נגינה פון דער פלייט

און ווען עס דאַכט צו־מאָל: ניט אויסגעפידלט...
געפעלשט, צי וואָס? פאַרמאַכן צייט די קלייט!..י
וועט אייבערשטער אַליין דיר שענקען ניגון
צונויפצופּאָרן ווייטאָגן מיט פרייד

נאָנטשאַפט

ווען די נאָנטשאַפט ווערט
טיפער פונעם דנאָ
מישן זיך צונויף
רעגנבויגנס
פאַרבן

און קיין פרעמדקייט מער
שוין ניטאָ,
ניטאָ
בעת פון זאַנגען זאַטע
ווערן רייפע גאַרבן

און אַיעטוויד זאַנג
פילט דיך אָן
מיט ליכט
און אַיעטוויד גאַרב
מאַכט דיין דעכען
מונטער

און צו אַל־די רוחות
דאַן פאַרשווינדט,
פאַרשווינדט
ס'גלייכגעוויכט

ווען דער טיפקייט
פון דער נאָנטשאַפט
גיסט זיך אונטער

"Closeness", painting by Natalie Holland

משיב הרוח

דעם גייסט וועט אומקערן דער ווינט

וואָס הוליעט לעבעדיק אַצינד

איבער די בערג, איבער די קעפּ,

פאַרטשעפּעט מיידלס שוואַרצע צעפּ

און ווידער קערט זיך אום אַהיים

וואו שמייכל דעקט־צו דעם געוויין,

וואו ווייטער ווייען ווערט ער קראַנק,

בלויז בלאָזן טוט ער טעמפּ אין קאַרק

און אַלץ וואָס פלעג זיין פרעך און ווילד

ווערט איינגעשטילטערהייט גאַנץ מילד

און אויפן קאָפּ די האָר ניט רייס

דער ווינט וועט אומקערן דעם גייסט

ביז ס'וועט די זעלבע אַלטע שפּיל

זיך אָנהייבן איבעראַנייס.

צאַרטקייט מיט ממשות

סאַראַ מאָדנער זיווג: צאַרטקייט מיט ממשות,

שטייפער רצון מיט אַ ווייכקייט אָן אַ ברעג...

אַקסל, נאַקן... האָר – ווילד צעפּאַלאָשעט

און אַ חלום וואָס פון שלאָף דיך וועקט...

סאַראַ גרויסע ליכט און סאַראַ ווייטיק,

וואָס אויף שפּעטער ווערט פאַר אונדז פאַרגרייט,

נאָר דערווייל, מיין האַרץ, ניט וויין, איך בעט דיך,

קום מיט מיר זיך טובלען אין דער פרייד. –

אין דער פרייד פון זיין איר אויסגעוויילטער

כאָטשיק אויף אַ טאָג, אויף צוויי, אויף דריי...

ס'קאַפּען טראָפּנס שווייס ווי טראָפּנס ים דערפרייטע

איבער כוואַליעס אויסגעבענקטע אויף דער פריי.

סאַראַ מאָדנער זיווג? – ניין, ס'איז גאָרניט מאׇדנע,

ניט אומזיסט דאָך שאַפן מיר אַ גראַם

מיטן שווערן גליק, וואָס ביידן אונדז לאַגאָדנע

פירט צונויף – אי הייס, אי מילד – צוזאַם.

צו גאַסט אין מאָסקווע

אַ גרוס דיר, מאָסקווע ברייט און ווייט צעכראַסטעטע,

אינמיטן ווינטער כ׳טראָג דיר־צו אַ פרילינגדיקן גרוס

אין אָנבליק פון בנינים דיינע פרעך און גראָב פאַרקאַסטנטע

נעמט ווידער שלאָגן טיף אין מיר דער קינדערישער פּולס

און אויף די גאַסן דיינע ברייט און ווייט צעמאָסטענע

מיט געסלעך קרומע, ליקלעך טעמפּע אָן אַ שיעור

כ׳שפּאַן מונטער, כאָטש איעדער שפּאַן וועט קאָסטן מיר,

נאָר אויך מיין טראָט שענקט דיינע שנייען אַ צעפריר

זיי האָבן מיך דערקענט, פאַרברודיקטע סוגראָבעלעך

צעלאָזנדיק זיך ביסלעכווייז טראָץ אָנזאָג אויף די פרעסט

אַ שפּערל גריסט מיך יאָדערדיק באַהאַלטנדיק אין שנאָבעלע

אַ דאַרינק טרוקן צווייגעלע – אַ ציגל פאַר זיין נעסט.

 — — —

און איך פאַרמאָג, קין הרע ניט,

שוין מערער ווי איין נעסט

ווייט פון דער שטאָט פאַרפראָרענער

וואו איך פלעג זיין אויף קעסט...

אין האַרצן פרילינג האָרעוועט,

אין קאָפּ – געדאַנקען־דריי,

אונטער די פיס – אַלץ חרובער  

דער סקריפּענדיקער שניי...