gey shoyn davenen

גיי שוין דאַווענען

ס'האָט מיך מעינקע געלערנט

<>

ס'האָט מיך מעינקע געלערנט
זיך באַפרייען פון די גראַמען:
גראַם איז קראַטעס,
גראַם איז צוואַנג
בעת די וועלט אָן גראַם
זיך קייקלט
און אָן גראַמען
ס'טוט אַ טרייסל
די צעוויגטע מאַמע ערד
וועקנדיק פון שלאָף די כוואַליעס...

ס'האָט מיך מעינקע געלערנט
און מיט מיר גוט איינגעקנעלט:
הירשן וואַנדערן אָן גראַמען
פריי זיך אויסגלייכן די לונגען
מיטן קלאָרן רויש פון טייכן
אין געזאַנג זיך לאָזן מונטער
און דער וואַלד דערהערט מיט ציטער
ווי דער ווייטזיכטיקער אָדלער
מעסט־אויס הימלען
אַ באַפרייטער ברייט
צעשפּרייטנדיק די פליגל...

(אָן אַ שמץ דראַנג
נאָך נאָכקלאַנג?)

ס'האָט מיר מעינקע געלערנט
און דערוויזן מיר בפירוש:
אויך דער בער אין הייל פאַרהוילן
טיף פאַרסאַפּעט,
טיף פאַרזונקען,
טיף פאַרטונקלט
אין זיין שלאָף,
אויך זיין שטאַרק
פאַרגראַמטער כראָפּ
וועט געפינען זיך אַ תיקון,
ווערן אויסגעלייזט צום
סוף

הבל

<>

ס'איז דאָ אַ צייט פאַר אַלץ
אחוץ פאַר גאָרנישט,
נאָר אַלץ ווערט גאָרנישט
ווען ס'פאַרענדיקט זיך די צייט.

– איז זאָל מען בעסער שווייגן?

– ניין, מע טאָר נישט,
אויף שווייגן –
וועט דאָך תמיד קלעקן צייט!

Во поле березка стояла

<>


בן ציון מיכטאָם הי"ד

אין פעלד וואַקסט אַ ביימעלע
מיט מעכטינקע צווייגעלעך
און איך צו דעם ביימעלע
ווי אַ בייגעלע בייג זיך אַלץ:

אָ, ביים־ביים־ביים־ביימעלע,
איך וויל דיך באַשירעמען,
די צווייגעלעך מעכטינקע
פאַרהיטן פון הייס און קאַלטס!

עס שמייכלט דאָס ביימעלע
מיט רייפקייט מיט איידעלער
און שושקעט דורך צווייגעלעך:
דו, ראַטעווען קומסט מיך באַלד? –

טאָ קום זשע, מיין קליגינקער,
מיט לעקישע חנדעלעך
און שענק מיר אַ לידעלע
אַ גרוס פון מיין טאַטנס וואַלד.

אין פעלד שטייט אַ ביימעלע
אַ דערוואָקסן, שלאַנק מיידעלע
און איך, לעם איר ציטער דאָ,
ווער גראָ שוין און אַלט...

אָ, ביים־ביים־ביים־ביימעלע,
ניט ציטער, מיין איידעלע,
דיינע מעכטינקע צווייגעלעך
מיך פאַרהיטן פון גוואַלד.

Во поле береза стояла

א מתנה מיין טייערן פריינד בערל קדם

דער נייער בלאָג פון בערל קדם
נייעס פון ביראָבידזשאַן

מיין זיידע, דוב־בער, איז באַגראָבן
אין ביראָבידזשאַן –
אַ ווייטער מהלך,
אַ פאָלג־מיך־אַ־גאַנג,
אַ ריזיקער שפּאַן
פון הייסין און דאַשעוו
דורך קרים
און דורך וועגן־אומוועגן
פאַרגאַנגען העט־ווייט
פון פּאַדאָליִער, היימישע ברעגן.

מיין זיידע, דוב־בער, האָט געפאָלגט
דעם זיגזאַג פון זיין פאָלק
אפילו ווען ס'האָט
שוין געדאַכט,
אַז ס'האָט מער ניט קיין טאָלק:
איין זון איז געפאַלן אין שלאַכט,
דער צווייטער –
אין תפיסה געשמאַכט
און פאָרט האָט איין טאָכטער
אין ביראָבידזשאַן
אויסגעהאָדעוועט קינדערלעך אַכט

מיין זיידע, דוב־בער, איז דערגאַן
אַזש ביז ביראָבידזשאַן
קרוע־און־בלוע האָט דער עשעלאָן
קוים גערירט זיך אַ שפּאַן
נאָך אַ שפּאַן...
דאָך איז ער דערגאַנגען,
דערפאָרן
אין העט־ווייטן מזרח
פאַרפאָרן...

און כאָטש זיין מצבה
(ווער ווייסט צי זי שטייט נאָך)
פאַרבלייבט
אין דער ווייטיקסטער ווייט,
פאָרט
ציט זיך אַלץ ווייטער זיין שטאַם
דורך מאָסקווע און י ר ו ש ל י ם
ווייל שטאַרבנדיק דאָרט,
ווייט פאַרוואָרפן
אין ווילד־שיינעם לאַנד,
האָט ער זיינע קינדער געבענטשט
מיט דער אייביקער ברכה:
לחיים!

ביראָבידזשאַן אַמאָל, ביראָבידזשאַן היינט-צו-טאָג און ערשט נעכטן