דער בוים

פון וואס, פון וואס
אזוי פארעקשנט
עס שווייגט
דער בוים,
דער אלטער מקשן?

בלויז קוים א שארך
מיט צווייגן. קוים
א וואונק, א האלבן
מיט דער קרוין.

אזוי פיל לעבנס
אפגעשוויגן
און מיט זיין שווייגן
מאנט ער פארט

מע זאל דערקלערן,
ווערן קליגער
פארוואס ר'טוט שטייגן
אויף איין ארט.

און ס'דאכט, אז ער נאר
קאן די תשובה,
מיט וועלכער מענטשן
הייצן הרובעס.

דערפאר, דערפאר
אזוי פארמשכונט
עס שווייגט
דער בוים,
דער אלטער עקשן.




י

בענק אהיים און האס דיין היימלאנד?

• May. 28th, 2009 at 5:14 PM

ניט סע בענקט זיך,
ניט סע האסט זיך,
וויגלאנד -- צעראבירט, פארסטרויעט,
היימלאנד, היימלאנד -- ווייט און נאענט,
טראגסטו ווארצלען
טיף אין הארצן.

קיין פארביטערטקייט ניט נויעט,
בלויז דער אייביק
שארפער ווייטיק
איבער ברעקעלעך און חורבות
שניידט זיך איין מיט ליכט
מיט שווארצן,

נאר דער שמייכל דויערט, דויערט
איבער וויגלאנד'ס שטאלצע קורוועס,
איבער היימלאנד'ס קלוגע שוטים,
אויף די שליאכן שטארק פארקויטיקט
קרומער שמייכל -- גלייכער שכל
פול מיט מיטלייד
טרויערט.


י

דו קוקסט אַרויס אין דרויסן

און זעסט אַ פייג

און זעסט ווי ביימער גרויסע

בילדן אַ שטייג

פאַר זיך אַליין און אפשר

פאַר דיר אַליין

וואו קיינער זאׇל ניט הערן

דיין שטיל געוויין

ווייל אַלץ און אַלע לויפן

אַוועק פון שטייג

בעת מיטן בליק דו קלעטערסט

פון צווייג צו צווייג

און קיינער קער ניט וויסן

פון דיין באַגער

אַז אין דיין שטאַם זאׇל פליסן

אַ נייער שער

אַז אויך די ביימער זאׇלן

אַ טענצל גיין

איבער די בערג און טאׇלן

און שטיין און ביין

קוים רירן זיך די גרויסע

מיט קרוין, מיט צווייג

דו קוקסט אַרויס אין דרויסן

און זעסט אַ פייג

--

-

ווי זעט אויס אַ ליד

פון דעם נייעם יאׇרטויזנט

אַ מאַסקולינער אַנדרוגינוס

אין ווייבערשע הויזן

אַ האַפטיקער שטאַמל

וואׇס וויגט זיך און הוידלט זיך

אַ פיל־שטאׇקיק וויגוואַמל

וואו ווילדקייטן הויזן זיך

באַנאַנד און צוזאַמען

מיט ריחות מיט היימישע

געקניפּט ווי בצוואַנג

מיט פאַרלאַנגען בהמישע.

ווי קלינגט דאׇס אַ ליד

פונעם נייעם יאׇרטויזנט

אַן עלנטער אׇפּהילך

פון נעכטיקע ברויזן

בעת איינזאַם־אינאיינעםצוזא

אויף וועלטישע רחבותן

ווערן מורעשקעס איכותן

פאַרוואַנדלט אין כמותן

און קוים אַ געוויין

איז דער וועלט

אַ געלעכטער

אַ יאׇמער, אַ קלאׇג

דער עולם

פארשוועכט אים

ווי זעט אויס אַ ליד

ווען די צייטן זיך בייטן

און פאַרטראׇגן די נאׇנטשאַפט

צוריק צו די ווייטן

כלומרשט גרינגער

ס'איז שוין געוואׇרן גרינגער

און סע דאַכט –

אַז איצטער בלויז

צען, עלעף מאׇל אַ טאׇג

פון דיר איך טראַכט.

ניט מער ווי איין מאׇל

יעדע שעה,

בעת איך בין וואַך.

און ווען איך שלאׇף,

דאַן בין איך ערשט

מיט דיר גאׇר וואַך.

אינגאַנצן

בלויז מיט דיר –

די גאַנצע נאַכט.

דערנאׇך, אויף מאׇרגן

הייבט זיך אׇן

די זעלבע זאַך –

אינגאַנצן

צען, צי עלעף מאׇל

ווער איך פאַרטראַכט.

און כ'ווייס ניט,

וואׇס איז בעסער

טאׇג, צי נאַכט?

אין האַרץ –

אַ שאַרפער מעסער

האַלט די וואַך...

ס'איז שוין געוואׇרן גרינגער...

נאׇר איינס מיר דאַכט –

סיי ווען איך שלאׇף,

סיי ווען כ'פאַרבלייב

גאׇר אויף,

עס ברויזט אין מיר,

מיך אויסצודרייען מאַכט –

דיין וואׇר, דיין קול, דיין גוף