צום סאַמע ערשטן טראָט

-

-

דו גייסט צוריק צום סאַמע ערשטן טראָט
צו יענעם בראשיתדיקן טראָט ניט־זיכערן
וואָס ווערט כהרף־עין דער געבאָט
צו פעסטיקן דיין גאַנג אין שטילעניש, אין וויכערן

און דו געפינסט, באַוואונדערסט אים, דעם טראָט
און קאָנסט אים גאָרניט מעסטן מיט קיין שכל ניכטערן
אין יעדן קער און ווענד אויף גאָטס באַראָט
זיין אָנבאָט ווערט מיט יעדן שפּאַן אַלץ ליכטיקער

ס'קומט אן דער טאג

ס'קומט אן דער טאג

אלץ נענטער קומט ער אן

דער טאג

און אונדזער גאנג

פון פרייד צו פלאג

פון פלאג צו פרייד

אלץ טראט נאך טראט

צעשפרייט

איבער דער וועלט צעזייט

נאר קומען וועט ער פארט

צעווייט

אויף אל דאס גרייט

קומט אן דער טאג

פון פלאג צו פרייד

פון פרייד צו פלאג

א קלארער, שיינער

ברייטער 

טאג

ער קומט אלץ אן

מיט גרויסער פרייד

די וועלט, די נאכט

 -- פאר אים 

שוין גרייט

גאָלד און זילבער

-

דער טיפער גאָלד פון דיינע האָר

פאַרוואַנדלט זיך אין ריינעם זילבער

אין יעדן קנייטש דיין שמייכל קלאָר

רק קוועלט און זינגט:

איך שטיף, איך שפיל מיר...

דער טאָג ווערט קערצער

נאָר דערפאַר

הערט ער ניט אויף

אַלץ ווייטער ווערן

טאָ זאָל זיין דויער

און זיין שכר

אונדז ביידן

פרייד און נחת 

מערן

דער בראַווער פאַרטיידיקער

ס'טוט איינער אַ פאַרטיידיקער

פון "מענטשלעכער" געשיכטע

ניט ווייניק לייט צעשעדיקן

געטרייע פריינט פאַרניכטן

טוט דורסן און עוקר זיין

(געוויינטלעך מן השורש)

בלויז ער קער דער געשיכטע זיין

איר לעצטער בראַווער יורש

נאָר מער פון אַלץ צעשעדיקט ער

זיין אייגענע געשיכטע

סיי בעת ער טרינקט זיך ביטער אָן

סיי ווען ער איז גאַנץ ניכטער

און די געשיכטע, אָן אַ זייט,

זי שטייט און בעט זיך שטיל:

"מיין טייערער פאַרטיידיקער,

וו'הין שטופּסט זיך מיט דיין שפּיל?

פאַרטיידיקן פאַרטיידיק מיך

וויפל דיין האַרץ זיך גלוסט

נאָר איבער וואָס צענעריקסטו

אַלץ וואָס איך האָב געוואוסט?

ווייל כ'האָב געוואוסט,

אַז טריישאַפט מיינט

ניט נאָר צו זיך אַליין.

אַז איבערלאָזן מעג מען מיין

ווי אויף אַ שטיין אַ שטיין

ניט איבעראַל לויערט פאַרראַט

ניט אַלץ איז גאָלע פּיין.

פאַרטיידיק בעסער

זיך אַליין 
פון זיך אַליין...

מיר שיינט,

אַז דיין פאַרטיידיק־אַפּאַראַט

שפּרייט מערער האַס ווי שיין."

--- 

ס'איז אַ רחמנות און אַ בראָך

דעם זעלטן קלוגן פּריידיקער

אַריין מאַנקאָליע אין קאָפּ

צו ווערן דער פאַרטיידיקער...

און ס'ווייסט פון רו ניט

אונדזער גבר

ער האַלט רק שעלטן, שיסן

ביי טאָג, ביי נאַכט

פאַרשפּרייט ער צער

דעם גרימצאָרן

דעם מיאוסן

ווייל

לא ינום ולא ישן

ממש עד בלי די לו

אַ שאָד נאָר וואָס

יומם ולילה

(כיי וואָלט ער קערן וויסן)

בלייבט דרעמלען,

דרעמלען פראַנק־און־פריי

זיין אייגענער

געוויסן

זוך ניט דעם גראם

-

זוך נישט דעם גראַם; ער'עט קומען אַליין

נאָך איידער די אונטערשטע שורה

וועט באָקאָם זיך שטעלן איבער אַלץ ווי אַ שטיין

ווי אַ שטיין מיט אַ ביטערער בשורה

און אַז ער וועט קומען, באַוואונדער זיין חן

דעם חן פון פאַרוואָגלטן קומער

וואָס ליכטיקט זיך איידער ער טוט באַלד אויסגיין

פון בענקשאַפט פון צאַרטער און שטומער

בעט נישט קיין טובות פון ווערטער, פון גראַם

לאָז זיי זיך פּאַסיען דערנעבן

ביז זיי קומען אַליין דער וועלטס טאַרעראַם

צו פאַרווייכן מיט פרישקייט און לעבן

זוך ניט קיין גראַם; ער'עט קומען אַליין

און טאָמער גאָר ניט איז דאָך ביטער

ניט ירשענען וועסטו קיין שטאָק און קיין שטיין

בלויז אַן אָפּהילך פון  אַ טעמפּן געוויטער