Monday, December 05, 2016

ס'איז דאָ פאַרוואָס




    ס'איז דאָ פאַרוואָס
    ס'איז דאָ פאַר וועמען
    אָן שום פאַרדראָס
    פאַרהייב די ברעמען
    אָן תוכחה, אָן האַרבע רייד...
    עפן דאָס מויל
    און אַלץ אַנטשייד.
    גינגאָלד, קרישטויל
    פערל און זילבער
    צו רוחות אַלע לאָז
    צו-רו. קלייב איבער
    שטרענג, מיט מאָס
    די זילבן.
    גענוג אין שטותים
    זיך צו גריבלען,
    גענוג צו זוכן זכותים,
    דו --
    הער אויף זיך ספקן,
    זיך שעמען;
    מערניט אָן מקפן
    אָן יענע
    זינג אויס דער וועלטס אַיעטוויד אות:
    ס'איז דאָ פאַרוואָס,
    ס'איז דאָ פאַר וועמען
    אָן מינדסטן ברעקעלע פאַרדראָס.

Sunday, November 27, 2016

צווישן נאָך און שוין





צווישן נאָך און שוין
שטייט אַ גרויסער בוים
צווישן שוין און נאָך
ליגט אַ גרויסער לאָך

שטייען מיר אַזוי
צווישן לאַך און בוים
און מיר גייען נאָך
צווישן בוים און לאָך

און עס טוט אַ שטאָך
האַרציק־שאַרף אַ טרוים
צווישן אַך און אָך
זיך צערטרלען לעבן בוים

צווישן נאָך און שוין
צווישן שוין און נאָך
וואָרצלען – צווייגן, קרוין
נאָך און נאָך

און שוין.

קומען וועט ער






קומען וועט ער, קומען וועט ער
אין א בייזער שעה א שפּעטער
און וועט נעמען זיך ריינוואַשן
אויסטאָן קיטל און קאַמאַשן.

און די שוואַרצקייט וועט אַראָפּ –
די חושך־פאַרב אים פונעם קאָפּ.
און די באָרד אינגאַנצן גרוי וועט
ווערן ווידער און די רויערד
שטומען וועט אין זיינע אויגן –
ביים גרויסן אָדלער שטיל געבויגן...

'עט־ער־זיך שלאָגן דאַן על־חטא
און ניט ווערן דערפון פעט...
נאָר קיין קריוודעס ניט דערמאָן אים
רק אַ שמייכל טו אין פּנים.
ניט קיין קרומען, ניט קיין בייזן –
אַ רחמנות אויף דעם קיסר.

פאָרט אַ ריז, הגם געפאַלן...
זיי בלויז גוטסקייט אים מגלה.
זיי אים מוחל זיין פאַרשייטקייט
זיין פאַרראַט וואָס שטעכט ווי מעסער
כ'לעבן ס'איז בפירוש בעסער
ניט דערשטיקן דיין געטרייקייט –

אַז די גאַל פון שעה פון שפּעטער
ווערן זאָל דער זיסער האָניג
וואָס פאַרוואַנדלט די געשפּעטן
אין גוט־ברודערשן געלעכטער –

לעבן זאָל דער אַלטער קיאָניג!







שורש פון ליבע



דער שורש פון ליבע
ווי טיף ער צעווקסט זיך
אונטער דער ערד
בעת די צווייגן ווי קסל
צעשפרייטן זיך מעכטיק
און לייכטזיניק שווער
און דער פלקער פול זפט
אין די רייף גרינע בלעטער
זייער פרייד, זייער הפט
ביז זיי פלן וועקעט
ביז זיי גרייכן צוריק
לץ נענטער און נענטער
צום שורש פון ליבע
פון שפּעטער



וועלוולען





    עס וועבט זיך ווייטער די שלשלת  –
    אָט טראָכי גיך און אָט  – פּאַמעלעך.
    טאָ לאָמיר נעמען אַ גראַם סטאָ! –
    אי פאַרן טלית בתכלית תכלת,

    אי פאר דעם דיד וואָס האַלט אונדז דאָ  –
    אַז אויך דער יאוש פון קהלת
    זאָל זיך באַפליגלען אַלקאָהאָליש
    זיך לאָזן אין אַ לוסטיק טענצל

    און ניכטער שיכורלעך באַפרייט
    מער ניט פאראומערט מעלאַנכאָליש
    אַלץ ווייטער שפּינען יענעם קרענצל
    וואו ס׳ווערן איינס: סיי פרייד, סיי צייט!