-

-

דער יידישער טשאַבאַן פון דאָראָהאָי

דער יידישער טשאַבאַן פון דאָראָהאָי
האָט אונדז געזאָגט: דער בורא, ברוך שמו,
האָט מיר באַשערט ניט ווייניק לאַנגע יאָרן
דורך וועלכע כ'האָב ניט ווייניק שאָף פאַרלאָרן
אויף גרינע פּאַשעס לעבן דאָראָהאָי.

אַ פלעמל אין די אויגן זיינע בלוי
האָט כלומרשט אויסגעאָטעמט "ברוך שמו"
און מ'האָט דערזען דורך שמייכל זיינעם קלאָרן,
אַז ביטער־גיך פאַרביי זיינען די יאָרן
און ס'פעלן גאָר ניט ווייניק שאָף אין דאָראָהאָי.

דאָס לעבן איז אַ פּאַשע, דער זכרון – שטרוי,
די יאָרן אויסגעלעבטע פאַרוואַנדלען זיך אין חלום
און ווען סע שלאָגט די שעה טאָ ווער וועט דאַן, פאַרטרויט,
שוין מאַכן ווי ס'געהער צו זיין נאָך מיר אַ מלא,
נאָך מיר, נאָך מיינע לעצטע שאָף, נאָך אונדזער דאָראָהאָי?

דער יידישער טשאַבאַן פאַרחלומט שטייט אַזוי
געזעגנט זיך מיט אונדז און ווינטשט אונדז: פאָרט לשלום
ער קאָן און וויל שוין מער ניט מאַכן קיין הבדלה
די גרינע פּאַשע ווערט באַלד טונקל־גרוי
אַלץ ווערט פאַרוואַנדלט אין אַ לאַנגן, לאַנגן חלום.

סיגעט, יוני 2007

ירושלים של מטה־מעלה

---

,קליין איז ירושלים
כאָטש איר נאָמען איז גרויס,
קליין און היימיש נאָענט און ענג.
אַן ענגשאַפט וואָס נאָך רחבותן בענקט
און איר גראַם וואָס "צום לעבן" איז גורס
מאַכט זי נאָך מערער באַחנט.

קליין איז ירושלים.
אין די נידער פאַרשפּרייט
בלייבט זי פאָרט קלענער פון איר גרויסן שם
וואָס צעשפּרייט זיך איבער פרייד און קלעם,
איבער גאָרער וועלט צעווייט און צעזייט
בעת ס'מאָנען אירע הימלען: "למען השם..."

קליין איז ירושלים.
נאָר למען האמת זענען פון אירע קלענסטע געסעלעך
די גרעסטע בולוואַרן און פּיאַצאָס ניט בעסער,
כאָטש אויך אירע געסלעך
ווערן צומאָל העסלעך
פאַרפינצטערט, פאַרפּאַנצערט אויף זיבן שלעסער...

ביז עס קומט פון אויבן די פרימאָרגן ליכט
און אויפסניי עס צעשיינט זיך איר געזיכט –
צו גאָט און צו לייט און אפילו צו שונאים,
איר אַלוועלטלעך היימיש און ליכטיק פּנים.

קליין איז ירושלים?
שיין איז ירושלים!

ניט אומזיסט דאָך
עס גראַמט זיך
איר שם
מיט
"לחיים!" י

בכיה לדורות

--

קול ברמה נשמע רחל מבכה על בניה
די מוטער רחל וויינט נאך אירע קינדער
by
Jacob Steinhardt

די מוטער רחל
וויינט אויף אירע
קינדער
און די קינדער
קערן ניט
געדענקען
זייער מוטער.

לאַנג פאַרגעסן
וואָס ס'איז אסור
וואָס ס'איז מותר
לויפן זיי אַרום
ווי בלינדע
שאָף און רינדער
אָן אַ מורה־דרך,
אָן אַ קול
פון פּאַסטעך.

הערצער שטאַר
פאַרשפּאַרט,
פאַרבלענדט
פון קליינע יאָכן.
הענט און פיס
צעכראַסטעט
איבער בייכער,
אָנגעשטאָפּט
מיט שוואוילטאָג,
ליידיק פאָכען.

אוי ווי ביטער
ס'יאָמערט אויס
איר ווייטאָג
צום כביכול,
איר געוויין
לדורות,
די געטרייע
מוטער
רחל.

יוגנט

-

photo: Pawel Figurski

וואָס מער

כ'דערווייטער

זיך פון דיר,

מיין יוגנט,

אַלץ נעענטער

דו ווערסט מיר. –

דאָס איז קלאָר,

כאָטש ס'ווערט

ניט קלערער

מיר

דיין ברויזנדיקע

צוקונפט –

פון יאָר צו יאָר...

OYGN

-

*

דו קוקסט און פרעגסט אַמאָל מיט כעס:

וואו זיינען, זאָג מיר, דיינע אויגן?

און איך פאַרענטפער זיך אָן שפּאַס:

די אויגן זיינען זיך צעפלויגן

אין אַלע זייטן פון דער וועלט,

אין אַלע ווייטקייטן און עקן,

נאָר תמיד ס'קערט דער בליק צעהעלט

זיך אום כדי דיך אויפצווועקן...

*

דו טוסט אַמאָל אַ פרעג:

וואו זיינען דיינע אויגן?

וואָס קאָן איך ענטפערן דעראויף? –

די אויגן זיינען זיך צעפלויגן,

נאָר אָט, קוים טוסטו מיך אַ רוף,

ווערט ס'פליען זייערס ניט געשטויגן,

זיי קרייזן באַלד אַראָפּ צו דיר

און טוקן זיך אין דיינע אויגן.