איידער ויברך

-

דו זוכסט אַ בוים
מע זאָל אויף אים אויפהענגען
דיין סאַמע גרעסטן טרוים
נאָך דעם ווי דו וועסט מאַכן אַ ויברח
אין לאַנד פון אָפּגעדאַרטע צווייגן

דיין טרוים זאָל הוידען זיך
אויף יענעם בוים
און הוידען
און מעשה לא היה ולא נברא
זיך שפּיגלען אינעם אייביק לאַכנדיקן הודו
וואָס בלויז אויף כי־טוב
איז ער מסכים איינגיין

דעראויף זוכסטו אַ בוים
און וועסט אים זיכער נאָך געפינען
אין וואַלד, צי אויפן פעלד, צי אפשר אויפן באַרג
אַ בוים אַן עכטן און אַ פּרעכטיק גרינעם
אַ בוים וואָס איז אי הויך
אי שטאַרק

אַ בוים וואָס וועט אויך ווייטער זיין דערינען
מיט מאַמע־לשונדיקן ניגון רייך און וואַך
טיף אָנגעשפּאַרט אין זיידנס אַלטער עברי
אויך דורות־לאַנג נאָך דעם ווי דו מאַכסט
דיין ויברח

אויס זומער

-

זומער, זומער, – דו ווידער שטאַרבסט
און ווידער, איידער פאַלן זיך גיסן אָן מיט גאָלד די בלעטער
אַיעטווידער זאָל ווערן פאַר צווייג־און־שטאַם אַ גוטער בעטער
.בעת ווינטער־שנייען ווערן שוין פאַרגרייט אין סאַמע האַרץ פון האַרבסט

-

-

דער יידישער טשאַבאַן פון דאָראָהאָי

דער יידישער טשאַבאַן פון דאָראָהאָי
האָט אונדז געזאָגט: דער בורא, ברוך שמו,
האָט מיר באַשערט ניט ווייניק לאַנגע יאָרן
דורך וועלכע כ'האָב ניט ווייניק שאָף פאַרלאָרן
אויף גרינע פּאַשעס לעבן דאָראָהאָי.

אַ פלעמל אין די אויגן זיינע בלוי
האָט כלומרשט אויסגעאָטעמט "ברוך שמו"
און מ'האָט דערזען דורך שמייכל זיינעם קלאָרן,
אַז ביטער־גיך פאַרביי זיינען די יאָרן
און ס'פעלן גאָר ניט ווייניק שאָף אין דאָראָהאָי.

דאָס לעבן איז אַ פּאַשע, דער זכרון – שטרוי,
די יאָרן אויסגעלעבטע פאַרוואַנדלען זיך אין חלום
און ווען סע שלאָגט די שעה טאָ ווער וועט דאַן, פאַרטרויט,
שוין מאַכן ווי ס'געהער צו זיין נאָך מיר אַ מלא,
נאָך מיר, נאָך מיינע לעצטע שאָף, נאָך אונדזער דאָראָהאָי?

דער יידישער טשאַבאַן פאַרחלומט שטייט אַזוי
געזעגנט זיך מיט אונדז און ווינטשט אונדז: פאָרט לשלום
ער קאָן און וויל שוין מער ניט מאַכן קיין הבדלה
די גרינע פּאַשע ווערט באַלד טונקל־גרוי
אַלץ ווערט פאַרוואַנדלט אין אַ לאַנגן, לאַנגן חלום.

סיגעט, יוני 2007

ירושלים של מטה־מעלה

---

,קליין איז ירושלים
כאָטש איר נאָמען איז גרויס,
קליין און היימיש נאָענט און ענג.
אַן ענגשאַפט וואָס נאָך רחבותן בענקט
און איר גראַם וואָס "צום לעבן" איז גורס
מאַכט זי נאָך מערער באַחנט.

קליין איז ירושלים.
אין די נידער פאַרשפּרייט
בלייבט זי פאָרט קלענער פון איר גרויסן שם
וואָס צעשפּרייט זיך איבער פרייד און קלעם,
איבער גאָרער וועלט צעווייט און צעזייט
בעת ס'מאָנען אירע הימלען: "למען השם..."

קליין איז ירושלים.
נאָר למען האמת זענען פון אירע קלענסטע געסעלעך
די גרעסטע בולוואַרן און פּיאַצאָס ניט בעסער,
כאָטש אויך אירע געסלעך
ווערן צומאָל העסלעך
פאַרפינצטערט, פאַרפּאַנצערט אויף זיבן שלעסער...

ביז עס קומט פון אויבן די פרימאָרגן ליכט
און אויפסניי עס צעשיינט זיך איר געזיכט –
צו גאָט און צו לייט און אפילו צו שונאים,
איר אַלוועלטלעך היימיש און ליכטיק פּנים.

קליין איז ירושלים?
שיין איז ירושלים!

ניט אומזיסט דאָך
עס גראַמט זיך
איר שם
מיט
"לחיים!" י

בכיה לדורות

--

קול ברמה נשמע רחל מבכה על בניה
די מוטער רחל וויינט נאך אירע קינדער
by
Jacob Steinhardt

די מוטער רחל
וויינט אויף אירע
קינדער
און די קינדער
קערן ניט
געדענקען
זייער מוטער.

לאַנג פאַרגעסן
וואָס ס'איז אסור
וואָס ס'איז מותר
לויפן זיי אַרום
ווי בלינדע
שאָף און רינדער
אָן אַ מורה־דרך,
אָן אַ קול
פון פּאַסטעך.

הערצער שטאַר
פאַרשפּאַרט,
פאַרבלענדט
פון קליינע יאָכן.
הענט און פיס
צעכראַסטעט
איבער בייכער,
אָנגעשטאָפּט
מיט שוואוילטאָג,
ליידיק פאָכען.

אוי ווי ביטער
ס'יאָמערט אויס
איר ווייטאָג
צום כביכול,
איר געוויין
לדורות,
די געטרייע
מוטער
רחל.