אבי דער אבי אבות זאל דערהערן

עמעצער וועט זיכער געפינען עפּּעס
עפּּעס־וואָס, ערגעצוואו, ווי־עס־איז
אויף עפּעס אַן אופן אַזאַ
אַבי ער׳ט געפינען
אַבי צוליב עפּעס־דאָס, עפּעס־יענץ
צי פאַר עמעצנס וועגן
און דער אַבי וועט דערלאַנגען
און בלייבן שטאָלץ שטעקן
אין דעם ווייטן און דאָך אַזאַ נאָענטן אָב
דעם אָבי אָב פון אַלע זוכענישן
אַלע אויסגעפינסן
פון אַלע אַבי רעדנס
אַבי זאָגנס
אַבי אָטעמענס
כּל־זמן עס אָטעמט זיך נאָך
איידער אַש, איידער פּאָרעך
איידער עס פאַרוואַנדלט זיך
אין דעם הויכן שטומען ווידערקול
פון אַ לעבעדיקן האַרץ־ציטער
אַבי דער אָבי אָבות
זאָל מיט שמייכל
דערהערן
די אייביקע ציטערניש
דעם צאַפּל
דעם הייליקן פונק
אינעם וואונק
פון שוואַרצאַפּל
פון אַבי עמעצן

ווינטער יאָך

--

עס זאָגט דער לוח קלאָר: "אין דרויסן איז דאָך האַרבסט!"י
נאָר דער צעחושטער ווינט – קיין אָרט זיך ניט געפינט ער,י
די רעגנטראָפּנס ווערן שניי, די ווייטע זון זאָגט: "שטאַרבסט?י
טאָ שטאַרב געזונטערהייט, עס גייט אַ שווערער ווינטער."י

ווי קאָן מען איבערלעבן דעם שווערן ווינטער יאָך,י
גענויער נאָך: ווי קאָן מען אים, דעם בייזן, איבערשטאַרבן?י
און טיף אין די געבליטן – לכבוד זומערדיקן קאָך
דערוואַרעמט זיך די ווייסע קעלט מיט וועסנעדיקע פאַרבן.י

אלץ וואס קומט אריין אין מיין ליד

אַלץ מעג האָבן

אַ קיום

 – ביי מיר אין ליד

אַ בינטל שטרוי
אַ טראָפּן טוי

אַ קויל וואָס גליט

,אפילו אַ שטיינדל

וואָס צווישן די פינגער

זיך חנדלט

אַ שאָרך פון ווינט

,אינעם ברייטן
ווייטן קאָרנפעלד

אַ טרער פון טינט
און אַ האַרץ וואָס קוועלט

און אַ גאָלדענע פעדער

פון אַ פויגל אַ טשיקאַווען

און אַ בליק פון אַ קינד

וואָס פאַרלירט זיין מאַמע

  – און אַלץ

וואָס פאַרמאָגט אַ האַרץ

און טוט בענטשן דעם קיום

מיט אַ טראָפּעלע פרייד

 פון סאַמע אינגעווייד

צום סיום

אַ געראָטן ליד

מוז אינמיטן פלי

פאַרמאָגן פייגעלעך אין בויך

און מיט זייער געזאַנג אין האַרצן

מעג עס אויך

שוועבנדיק טאַנצן –

ברייט צעפאָכנדיק די צווייגן

און אַלץ ווייטער און ווייטער

צעטרייבן

די קלוגע וואָלקנס

פונעם יאושדיקן שווייגן

אַזעלעכנס און אַזאָלכנס

און דעם רייטער

אויפן שפּיץ כוואַליע –

זאָלן אים דער כוואַליעס שוועסטער

גריסן אַלע

מיט אַ באַהאַרצטן יבוא ויעלה

אַזאַ ווי דו ביסט

אַ גאַסט אין דער היים

און אַ גייסט אין דער פרעמד

וואַנדערסט כסדר

איבער שטעטלעך

און שטעט

דער וועלט, וואָס איז געטלעך,

וואַרפסטו דעם גט

און ווייטער אין חדר

פאַרבלייבסט ביז צו שפּעט

צו לויב און צו שפּאָט

צו גאָט

און צו לייט

פילסט זיך גאַנץ נאָנט

אויך העט פון דער ווייט

און לשון פון מענטשן

פון פייגל

פון בוים

ווילסט אַלץ דערקענען

כאָטש ס'דערקענט זיך

קוים־קוים

געקענט שוין

אַזויפל

פאַרגעסן און שוין

נאָר ווי קאָן מען פאַרגעסן

דעם פויגל, דעם בוים

ווי קאָן מען פאַרגעסן

דעם טעם פון דעם זוים

בין אדם למקום

צווישן הימל און מענטש

ס'מעג דיר אויספאַלן באָקאָם

צו זיין דער פּאַרענטש

צווישן הימל און שימל

צווישן קלאָר־גייסט און מיסט

אַבי דו וואַנדערסט 
דורך ווימל

אַזאַ ווי דו ביסט