אַ שפּליטער

כ׳האָב ביי דיר איבערגעלאָזן

אַ שטיקל פון מיין האַרץ

קאַלטע ווינטן בייזלעך בלאָזן

און דער שניי ווערט שוואַרץ

שווערער ווינטער טוט נאָך האָפן

אַז באַלד געווינט ער אַלץ

נאָר עס שפּרינגען ווילד די סטראָפן

פון אַ צעבראָכן האַרץ

און ווען נייע פרילינג־שטראָמען

ברענגען דעם באַלאַנץ

ווערן וועט מסתם פון זאָמען

גראָד אַ האַרץ אַ גאַנצס

כ׳האָב ביי דיר איבערגעלאָזן

אַ שפּליטער פון מיין האַרץ,

ניט קיין שפּיצל, קיין קוריאָזל, –

אַ האַרץ אַ טיף פאַרפלאַנצטס.

דיין וואַכן געהער צו דערגרייכן

דיין וואַכן געהער צו דערגרייכן

דאָס אַלץ וואָס דו ביסט,

טאַטע, געווען

געוואָלט האָב איך ווערן

און בלייבן.

ניט אַלץ איינגעזאַפּט

ווי ס'געהער,

נאָר וואָדען? –

זיך צום עיקר

געצילט צו דערקלייבן.

צו דיין וואָרט,

(סאַראַ אַ מעכטיק געווער!)

צו באוואונדערן אַלץ

וואָס איז ליכטיק,

שפּאַן איך אַלץ

פון אַהין ביז אַהער

מיט אָפענעם האַרץ,

אויפריכטיק.

און כ'טו האָפן,

(ברוך־השם ניט אין קלעם)

אַז סע שוועבן

אַרויף אין די הייכן

ווען־ניט־ווען

מיינע רייד,

אַרויפעט, בכדי  

דיין וואַכן געהער

צו דערגרייכן.

אַ יתום־ליד

ביז היינט הער איך דיין קול

און ווייס דו שענקסט דיין ברכה

סע זאָל ניט זיין קיין עול

אפילו ווען ס'גייט טראָכי

שווערלעך –

כל־זמן פון שוועריקייטן

ערלעך

האָב איך זיך גאָרניט

אָפּגעשראָקן

ביז היינט

הער איך דיין קול

און גאַף ווי הערלעך

דויערט אַלץ דיין האָפן

די חושים בלייבן מונטער וואַך,

ווי טיף דו זאָלסט ניט שלאָפן,

כ'דערשפּיר און ווייטער שפּין

דיין לוסטיקן וויוואַט

וואָס טוט כסדר מיך באַגלייטן:

אַ טרייער עכאָ,

אַ נאָענט־ווייטע ליכט –

אָן עול,

אָן רעכענונג,

אָן קייטן

שאַליקל

אַ גאַנצן טאָג געטראַכט היינט רק פון דיר

און ס'איז דער קאָפּ מיר גאָרניט ניט געשוואָלן.

דאָס האַרץ צעעפנט ברייט האָט טויער־טיר,

גאָרניט געקלערט פון ניט־דערהיינטיקטע אַמאָלן.

געשטאַנען פאַר די אויגן אַלץ דיין בליק,

ווי קוקן וואָלסט דורך קיילעכלעך קרישטאָלן

אויף טעג־און־יאָרן נעכטיקע וואָס קומען ניט צוריק

און איך, מיין ליכטיקע, ווער גאָר אין היינט פאַרפאָלן.

אַ גאַנצן טאָג איז פול מיין וואָר מיט דיר,

ניט אָפּצוטיילן מער דעם טרוים פון חלום

האַלט איך אַלץ גלעטן, גלעטן אָן אַ שיעור

דעם שאַליקל, וואָס ד'האָסט מיר אויסגעקוואָלן.

ס'טרעפט אַז אותיות ווערן... מענטשן!

באריס קארלאוו

· January 24 at 2:28am ·

ס'טרעפט אַז אותיות ווערן... מענטשן!

אָט האָסטו אַליין דערקענט:

עס גייט אַ לאַנגער למד בענטשן

דעם גימלס גרויסע קרומע הענט.

אָט: עס קייעט שטרוי אַ פיי –

אַ מענטש בצורת פערד

און עס שאַרעט שי"ן דעם שניי

וואָס פאַרדעקט צו דיק די ערד.

און אָט: אַ זי"ן מיט זיין שטעקל

שלאָגט־אויס דעם שטויב, דרייט מיטן עקל

(כאָטש ניט יעדערער דערשמעקט

אַז ס'איז דאָ ביי אים אַן עק.)

און אָט: ס'פאָרט פאַרביי דער בית

נאָר דעם אמת מוז מען זאָגן –

פריילעך איז ער, גאָרניט בייז,

מערניט קו"ף אויף אים טוט קלאָגן!

רייד און קלאַנג קלינגט ביי זיי אַלע

פונקט ווי ס'פּאַסט ביי לייט;

רק און בלויז דער שטומער אל"ף

שטייט עלנט ביי דער זייט  –

אָפּגענומען אים דאָס לשון

האָט אַ רייש – אַ ווילדער רשע,

מוז ער נעבעך בלייבן שטום

הגם ער האָט פיל וואָס צו טון.

און דאָך, דער שטאָלצער שטומער אל״ף

ווערט ביי זיך גאָרניט געפאַלן...

--------

צום סוף זשע:

ווען דער מענטש ווערט שטום,

אויס – געלעכטער, דראַנג, מחלותעס,

ווערט ער מגולגל אין צוויי אותיות  –

אַ פאָר אותיעלעך:

פ"נ

 LikeShow more reactions

CommentShare

1212 Polina Belilovsky, Aliza Krauz and 10 others

Ерушолаим славный город!